غزل شمارهٔ ۵۴۸۶

برداشت: اگر از شدت عشق گلی بر سر دستارم می‌زدم، سر شوریده منصور را بر دار می‌آویختم.

برداشت: من روزی که در عشق ثابت و پایدار بودم، برای خدمت به هر نقطه از عشق، مانند پرگار خود را آماده و مهیا می‌کردم.

برداشت: تجربه و دستاوردهای زندگی من مانند دانه‌های تسبیح در پیوندی پیچیده و دشوار به هم پیوسته‌اند. در حقیقت، من اگر به یک تار ساده وابسته بودم، می‌توانستم راحت‌تر از این گره‌های متعدد عبور کنم.

برداشت: تو با دیگران در چمن می‌گشتی، اما من از درد عمیق و سکوت خود در دل، غم و اندوه آن‌ها را تحمل می‌کردم.

برداشت: در بهار، وقتی که شاخسارها غنچه می‌بندند، اگر کار در دست من بود، من به طور اولیه غنچه‌ها را می‌بستم.

برداشت: اگر می توانستم احساسات و خواسته هایم را تحت کنترل عقل خود قرار دهم، همچون سلیمان، با باد تخت و قدرت خود را به دوش می کشیدم.