غزل شمارهٔ ۵۴۸۵

برداشت: در شب‌هایی که یاد تو در میان بود و من لیوانی در دست داشتم، هر بار که به آن نگاه می‌کردم، انگار برایم نشانه‌ای از عید تازه‌ای بود.

برداشت: از طوفان حوادث ناچار نباید تلاش کرد و تقلا کرد؛ چرا که در دست من وزنی سنگین مانند لنگر وجود دارد که ثابت نگه‌ام می‌دارد.

برداشت: من به اشک‌های تلخ خود راضی شده‌ام و نمی‌توانم از آن دریا چشم بپوشم؛ دریا که همیشه گوهری در دستان من دارد.

برداشت: در اینجا فرد به قدرت و نفوذ خود اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند سلیمان، حاکم دو جهان است. در محیطی که در آن قرار دارد، به باری که در دستش دارد و تأثیری که این باره می‌تواند بر او داشته باشد، اشاره می‌کند. در حقیقت، او احساس می‌کند که تمامی جهان‌ها و امکانات در دسترس او هستند و در میخانه، نشانه‌ای از این قدرت و تصرف است.

برداشت: در آن باغی که در آن، از جام ایمان و اتحاد می نوشیدم، از هر گل آن باغ، یاد و محبت محبوبم در دلم بود.

برداشت: در روز قیامت، چه کار می‌تواند با من بکند، در حالی که در دل من، سال‌ها درد و رنج جمع شده و مانند یک دیوان بزرگ است که در دستانم دارم؟

برداشت: به خاطر آگاهی و هوشیاری‌ام، تحت تاثیر فراز و نشیب‌های زندگی قرار گرفتم، وگرنه در حالت مستی، می‌توانستم با هدایت ستاره‌ها به سفر بروم.

برداشت: من مانند خون مرده که از تیزی نشتر جنبشی ندارد، حرکتی نمی‌کنم؛ خوشا به حالم وقتی که خون از شور و اضطراب عشق در دستم روان باشد.

برداشت: به خاطر کمبود دلرباها، دلتنگی خود را در کنار خود گذاشتم. اما اگر این وضعیت نبود، من می‌توانستم دلی بزرگ و سرشار از عشق مثل درخت صنوبر داشته باشم.