غزل شمارهٔ ۵۴۸۳

برداشت: به محض اینکه چشمم به چهره‌اش افتاد، سفر خود را آغاز کردم. به سرعت و به شدت نگاهی به او انداختم که مانند شعله‌های آتش، قلبم را می‌سوزاند.

برداشت: غرور و تکبر باعث می‌شود که نتوانم با دیدار کسی که باشکوه است، کنار بیایم. به همین خاطر، با اندوهی از دل، نگاهی به آیینه کردم و چشمانم را بسته‌ام.

برداشت: من شگفت‌زده‌ام که چطور ممکن است پای من به دامن آشنا برسد، در حالی که یک روز با ریگ نرم سفرم را آغاز کرده‌ام.

برداشت: من دامن خود را به زخم زهرآگینی درگیر کردم که آن را از دیوار چیده بودم و حالا در هر سختی که به وجود آوردم، به سراغم آمده است.

برداشت: تیر سبکی که ناشی از نگاه معشوق است، به راحتی به سیخ کباب تبدیل شده و به هر طعمه‌ای که من به خاطر اراده و تلاش خودم به آن نظر کرده‌ام، اصابت کرده است.

برداشت: شب‌ها را تا سپیده‌دم در معلق موهایش گذراندم و دل شکسته‌ام را همچون ورق‌های پاره پاره به هم متصل کردم.

برداشت: تا زمانی که به خودم نگاه می‌کردم، نمی‌توانستم دنیای بیرون را ببینم. اما وقتی توجه‌ام را از خودم برداشتم و به جهان اطرافم گفتم، آن دو دنیا مانند دو عینک برایم نمایان شدند.

برداشت: خوشا روزهایی که بی‌دغدغه و آرامش سپری می‌شوند، زمانی که دل من مانند برگ‌هایی که به درخت چسبیده‌اند، می‌لرزد تا به ثمر برسم.