غزل شمارهٔ ۵۴۶۹

برداشت: ما مانند صبح، با راستگویی و دانش در دنیا حضور داریم و در حقیقت، از نور و روشنی خورشید بهره‌مند شده‌ایم و از مراقبت و حفظ آن آگاهی داریم.

برداشت: ما به دلیل ارزش و اهمیت زیادی که داریم در این دریا به هم گره خورده‌ایم. وگرنه همانند آب و مروارید، از کم و زیادی بی‌نیازیم.

برداشت: ما همچون سروهای آزادیم و از مشکلات و سختی‌ها نگران نیستیم. حتی با وجود تنگدستی و کمبودها، همچنان شاداب و سرزنده‌ایم.

برداشت: اگر فکر ما به قدرت سلیمان زمان بیفتد، حتی اگر در دست دیو نفس گرفتار شویم، چنانکه خاتم به دست می‌آید.

برداشت: در دل انسان سنگین‌دل او، ما راهی داریم مثل شعله‌ای که در صورت ظاهر، در امنیت و نزدیکی او به مانند نامحرمان هستیم.

برداشت: ما در این باغ کوچک، فقط حسرت در دست داریم و دل‌مان پر از غم است؛ گویی که درخت نخل، بی‌ثمر و بی‌فایده است.

برداشت: اگر پرده‌ها را کنار بزنیم و از شعله سوزان عشق پرده‌برداری کنیم، آن‌گاه می‌توانیم درک کنیم که وجود و آفرینش چه غم و درد عمیقی دارد.

برداشت: ما تلاش می‌کنیم تا در مسیر کسب شهرت و آوازه پیش برویم، در غیر این صورت فقط در هدر دادن زمان و فرصت‌ها هستیم.

برداشت: مدتی من نیز از زیبایی‌های بهشت لذت بردم، ای بهشت عاشقان، اما در نهایت ما هم انسان هستیم.

برداشت: چشم ما از حضور معشوق خجالت زده است وگرنه با گل در انتهای یک پیراهن مثل شبنم می‌درخشیدیم.

برداشت: حرف زدن درباره‌ی کفر در جایی که سخنانی چون عیسی وجود دارد نادرست است. حق در دستان ماست، حتی اگر مانند مریم ساکت و خاموش باشیم.

برداشت: خورشید همیشه در حال تابیدن است و هیچ دلیلی برای خاموشی آن وجود ندارد. اما ما، مانند شمعی در تاریکی، آماده‌ایم تا به روزی که تمام می‌شویم، برسیم.

برداشت: در زیر یک پیرهن، بوی گل و برگ گل نه تنها از هم جدا هستند، بلکه در عین حال به هم وابسته‌اند و همراه یکدیگرند.

برداشت: بی زبانی، رازهای عمیق و پنهان را در دل دارد و سکوت ما به تنهایی کافی است، نیاز به نوشیدن جامهای پر از معانی ندارد.

برداشت: هر چیزی که پدر می‌کارد، روزی فرزندی از آن به بار می‌آید. ما نیز مانند گندمی هستیم که به خاطر اعمال و رفتار خود تحت تأثیر قرار می‌گیریم.

برداشت: اگر کسی به ما نگاه بدی بیندازد، تأثیر منفی آن به اندازه اثر نقش و نگار بر روی یک سطح است. اما ما از نیروی منفی دیگران در امانیم، زیرا خود را کمتر از نقوش و تزئینات می‌دانیم.

برداشت: ما در دل خود دردها و کمبودهایی داریم، اما با وجود اینکه به بی‌نتیجه بودن برخی از تلاش‌ها پی برده‌ایم، از آزادگی و نجابت خود بهره‌مند هستیم و در دنیای علم و ادب مانند سروهای آزاد و شکوفا هستیم.