غزل شمارهٔ ۵۴۶۷

برداشت: ما حتی با بدگویی‌ها و ناسزای محبوب شیرین‌زبان خود راضی هستیم و به همین خاطر از پاسخ‌های تلخ ما نیز به اندازه کافی راضی هستیم.

برداشت: دامن ما از آرزوهای بیهوده خالی است، مثل آب زلال و پاک. ما به زیبایی و قامت او تماماً راضی هستیم.

برداشت: ما مانند پروانه‌ها به بوسه و زیبایی‌ها چشم نداریم و از حرارت و عشق خود راضی هستیم، حتی اگر مانند سمندر در آتش شعله‌ور باشیم.

برداشت: ما مثل شانه‌ای نیستیم که بتوانیم همه چیز را دقیق بررسی کنیم. ما تنها به بوی خوش زلف‌های معنوی آن شخص راضی هستیم.

برداشت: شخصیت خوب و برجسته افراد از همدلی و مهربانی شکل می‌گیرد. ما به زیبایی و تازگی ظاهری که از درختان سرو و صنوبر می‌آید، راضی هستیم.

برداشت: چرا باید به خاطر شیشه شراب، گردن خود را مثل یک پیاله کج کنیم، در حالی که ما با دلی پر از درد، از شراب سرخ راضی هستیم؟

برداشت: ما مانند نی بی روح، از زیبایی گل و شکر زبانمان در این باغ با آهنگ دل‌نشین راضی و خوشحال هستیم.

برداشت: در صورتی که کسی نتواند لبان ما را جدا کند، ما نیز برای محافظت از آبرویمان به ارزش انسانی خود قناعت می‌کنیم.

برداشت: هر چیزی که نتوان آن را با خود به زیر خاک برد، مال واقعی نیست. ما از ثروت و گنج‌های طلا و نقره، با چهره‌ای شاد و راضی هستیم.

برداشت: از فقر و نیاز، دعا و آرزو دارد که ما به آسمان برویم، اما با دست خالی و بدون دارایی‌های زیاد، از زندگی ساده و قانعانه‌ خود راضی هستیم.

برداشت: دل خرسند و راضی است و به دست آوردن بیشتر از آنچه لازم است در زندگی بی‌فایده است. مانند دانه‌ای در دریا، قناعت و رضایت در دل ما ارزشمندتر از حرص و طمع است.

برداشت: آب باریک قناعت همیشه باقی می‌ماند و از بین نمی‌رود. ما هم مثل آب که از یک لبه تیز عبور می‌کند، به چیزهای کمی قناعت داریم و حسرت چیزهای بیشتر را نمی‌خوریم.

برداشت: چون سکندر (اسکندر مقدونی) در کنار ما نیست، به امید آب حیات نیستیم. ما با اشک چشمان‌مان به آب زندگی قناعت می‌کنیم.

برداشت: ما به حال و روز خود راضی هستیم و نیاز به امکانات و آسایش زیاد نداریم، در حالی که دیگران در خواب غفلت به زندگی راحت و لذت‌های دنیوی مشغول هستند.

برداشت: خوشبختی حقیقی زمانی است که کسی به دنبال نعمت‌های دنیا نباشد. ما با نان خشک خود و در حالی که چشمان‌مان پر از اشک است، راضی و قانعیم.

برداشت: در دنیای رنگارنگ و شاداب، دل ما که درونی تیره دارد، به سادگی از آتش دلخوشی‌های خود به خاکستر تبدیل می‌شود و ما به این وضعیت راضی هستیم.

برداشت: در اینجا به زیبایی و جذابیتی اشاره شده که موی زرد و درخشان آخر کار را به باد می‌سپارد. ما با وجود این زیبایی و جذابیت، از داغ آتشین و احساساتی که به همراه می‌آورد، به زینت‌های ظاهری و زیورآلات قناعت کرده‌ایم.

برداشت: چشم‌های مغرور ما به هیچ‌کدام از درها نگاه نمی‌کند، ما تنها به یک در بسنده کرده‌ایم که هیچ نتیجه‌ای ندارد.

برداشت: هرچند که زیبایی‌های ظاهری و تظاهر در زندگی وجود دارد، اما ما به سادگی و بی‌پروایی خود قناعت می‌کنیم و برایمان مهم نیست که مانند دیگران در زینت‌ها و تزیینات غرق باشیم. ما از ذات خود و حالت طبیعی‌مان راضی هستیم و نیازی به تقلید از دیگران نداریم.

برداشت: سرنوشت و تقدیر آدمی مانند طعمه‌ای است که به شکل ناپایداری در جستجوی آن است. ما از دریاچه‌ای سرشار از زندگی با وجود خشکی آب، خشنودیم و به آن قناعت می‌کنیم.

برداشت: این بیت به زیبایی و لطافت گل اشاره دارد و بیان می‌کند که حتی با وجود زیبایی و دلربایی آن، جام پر از خون و درد دل نیز در مقابل آن قرار دارد. در عین حال، شاعر از سادگی و بی‌پیرایگی زندگی خود رضایت دارد و به داشتن یک ظرف سفالی قناعت می‌کند، بی‌آن‌که به چیزهای باارزش‌تر فکر کند.

برداشت: کسی که در انتظار دیدار محبوبش است، مانند کسی که در بیابان به دنبال آب می‌گردد، این در حالی است که سراب بیشتر از آنکه آب واقعی باشد، تنها نمایشی از آب است. اما ما از نعمت دیدار دوست خوشحالیم و به آن اکتفا می‌کنیم.