غزل شمارهٔ ۵۴۶۳

برداشت: ما از کار مادی و جسمانی گذر کردیم و به پرتوافکنی درون خود پرداختیم. به جای ساختن خانه‌های ظاهری، به خودسازی و تربیت درونی روی آوردیم.

برداشت: در باد پاییزی، همچون درخت سرو که سبزی خود را با افتخار به نمایش می‌گذارد، احساس درد و اندوهی در دل داریم. این نشان‌دهنده آزادگی و شجاعت ماست که با وجود مشکلات، هنوز سرسبز و مستحکم ایستاده‌ایم.

برداشت: تا زمانی که آرزو در دل بسوزد، سینه‌امان به این خاکستر دگرگون نخواهد شد. ما برای این حالت و وضعیت، زحمت زیادی کشیده‌ایم.

برداشت: درد طلب کردن ارزش و جواهر خاصی است که در کنار دریا پیدا نمی‌شود. ما بیهوده تلاش نکردیم که قطره‌ای از وجود خود را به دریا ببخشیم؛ بلکه با آگاهی این کار را انجام دادیم.

برداشت: با ورود نفس ما به آیینه، تیرگی‌ها و زنگارها زدوده شد و آیینه به وضوح درخشید، اما وقتی که نفس را از دست دادیم، این روشنی و وضوح هم از بین رفت.

برداشت: بخت از ما روی برگرداند و در نتیجه، ما با تیغ پیروزی روبرو شدیم و در هر جا که به دفاع پرداختیم، سپر را بر زمین انداختیم.

برداشت: ما به کسانی که حقیر و بی‌اختیارند، انتقام نمی‌گیریم؛ بلکه خود را به فردای جزا و محکومیت واگذار کرده‌ایم.