غزل شمارهٔ ۵۴۵۵

برداشت: با اینکه ما پیش از اینکه ثمره‌ای به بار بیاوریم زحمت کشیده‌ایم، اما همچنان از تلاش و زحمت باغبان خجالت می‌کشیم.

برداشت: هر کاشتی که ما به دست آوردیم، نشان‌دهنده‌ی خون و تلاش ماست. هرچند ما در برابر مشکلات مانند گل، از خود دفاع کرده‌ایم.

برداشت: ما از شدت شوق و اشتیاق به درد و رنج، خود را در بیابان عشق بدون هیچ ترسی آسیب‌پذیر کرده‌ایم، حتی اگر برای این عشق، خاری در پا داشته باشیم.

برداشت: در این بیابان، هیچ‌کس به گرمی ما عبور نکرده است. ما با رد پای خود، راه را برای نسل‌های آینده روشن کرده‌ایم.

برداشت: ما از وجود گرانبهای یوسف مصر هستیم، اما هر کس که بخواهد به ما خدمت کند، ما بنده او خواهیم بود.

برداشت: ما در زندگی جز سکوت لذتی نداریم، همچون ماهیانی که بی‌نفس زنده‌اند.

برداشت: آتش جهنم به قدری بر ما اثرگذار است که مانند باغی خوشبو و دل‌چسب می‌نماید، چون ما از اعمال ناپسند خود شرمنده‌ایم.

برداشت: ما مانند گل صد برگ در میان خارها، با وجود تمام سختی‌ها و مشکلات، با لبخندی بر لب زندگی می‌کنیم و به سختی‌ها می‌خندیم.