غزل شمارهٔ ۵۴۵۱

برداشت: ما که به عظمت و زیبایی کهکشان پی برده‌ایم و از آن آگاه شده‌ایم، در برابر مشکلات و سختی‌های زندگی کم آورده‌ایم و ناتوانیم.

برداشت: در روز موعود، در میان شلوغی و هیاهوی بازار، کسی دست ما را خواهد گرفت و در مواجهه با آرزوهایی که در دل داریم، یاری‌مان خواهد کرد.

برداشت: رنجش‌های بی‌مورد در دوستی به مانند گل‌های خودرویی در باغ دوستی هستند؛ زیرا ما هرگز عمداً دوست خود را آزار نمی‌دهیم.

برداشت: در باغی که ما در آن غمگین و در خود فرورفته‌ایم، غنچه گل تحت تأثیر نسیم به فعالیت و رشد می‌پردازد.

برداشت: چشم‌های محدود ما تنها آرزوی روز قیامت را دارند. ما از آنچه در پشت این نامه نوشته شده، نوعی را که باید بخوانیم، مطالعه کرده‌ایم.

برداشت: در حال حاضر، ما در کنترل و مهار اشک‌های خود ناتوان هستیم، در حالی که توانسته‌ایم سیلاب‌های بزرگ و خروشان دریا را کنار بزنیم.