غزل شمارهٔ ۵۴۵۰

برداشت: ما به خاطر عشق به جوانان، چهره‌مان رنگین و شاداب شده است. حالا ببینید که در پیری چه جوان‌مردی و سرزندگی از خود نشان داده‌ایم.

برداشت: هیچ‌کس مانند ما زبان چشمان زیبای محبوبان را نمی‌فهمد، زیرا ما مدتی طولانی این غزال‌ها را در شبانی خود پرورش داده‌ایم.

برداشت: ما هنوز در مقایسه با ارزش و مقام تو خیلی عقب‌تر هستیم، هرچند که برای تو سال‌ها جانفشانی کرده‌ایم و در راه تو تلاش کرده‌ایم.

برداشت: سایه ما بر دل دوستان سنگینی می‌کند، تا چه اندازه بر دل یک مورچه می‌توانیم سنگینی کنیم؟

برداشت: اگر بیداری ما در زندگی اصلی نباشد، آیا خواب مرگ ما به چه معناست؟ ما که در واقع در زندگی‌مان خواب خود را تجربه کرده‌ایم.

برداشت: صائب، سرنوشت ناگوار ما برای همه آشکار است؛ ما همیشه به خواسته‌های دیگران پاسخ داده و زندگی کرده‌ایم.