غزل شمارهٔ ۵۴۴۹

برداشت: ما چون گلی زیبا در کنار خود داریم و با دست خود آن را تزئین کرده‌ایم، خانه‌مان را با شراب قرمز و دلنشین زینت بخشیده‌ایم.

برداشت: در هنگام خطر، وقتی که ما خود را آماده کرده‌ایم و در وضعیت جدی قرار داریم، به طور عجیبی در خواب سنگینی فرو رفته‌ایم و از وضعیت بستر و آرامش کوه مانند غافل شده‌ایم.

برداشت: به خودت سخت نگیرید و سعی نکن برای ما ناله و فریاد کنید. ما با تمام احساسات سنگین و غم‌انگیزمان، توانسته‌ایم بر مشکلات و دردهایمان غلبه کنیم.

برداشت: به خاطر جوانمردی و انصاف، مناسب نیست که حق ما را زیر پا بگذاری. ما ابتدا دست تو را با خون خود رنگین کرده‌ایم.

برداشت: ما آماده‌ایم که در حضور تو جان خود را فدای عشق کنیم، همان‌طور که با زیبایی و ظرافتی که به خود بخشیده‌ایم، همچون طاووس‌های رنگین به نمایش درآییم.

برداشت: افراد بی‌دل از مرگ می‌هراسند، اما ما مانند کبک، بدون توجه به خطرات، از شادی و خنده‌مان به عنوان نشانه‌ای برای جذب شاهین‌ها استفاده می‌کنیم.

برداشت: داشتن چشم‌انداز آرامش از خانه، اندیشه‌ای بیهوده است. ما به خاطر غفلت خود، خواب‌آلود در خانه‌مان نشسته‌ایم.

برداشت: اگرچه دیگران با زینت و زیبایی خود را آراسته‌اند، ما به خاطر درد عشق، چهره‌امان را با رنج و اندوه تزئین کرده‌ایم.

برداشت: ما لحن زیبای باغ را به وجد آورده‌ایم و هر زمان که شعری سروده‌ایم، مانند گل‌های رنگارنگ آن را زیبا و دلنشین کرده‌ایم.

برداشت: چطور می‌توانیم در برابر خطرات و مشکلات مقاوم باشیم مانند گلی که سرش را برافراشته است؟ ما که در آغوش آرامش و زیبایی قرار داریم.

برداشت: درد و ناله ما هیچ تاثیری بر دل سنگی آن‌ها ندارد، وگرنه ما توانسته‌ایم حتی خون مرده را با آموزش دوباره زنده کنیم.