غزل شمارهٔ ۵۴۴۸

برداشت: ما دیگر به اشتیاق زندگی و گردش دنیا نیستیم و از این لباس روحانی خود که در گهواره دور انداخته‌ایم، دست کشیده‌ایم.

برداشت: آیا می‌توانیم وقتی که در حال خوب و شاداب زندگی می‌کنیم، همچنان به خاطر شرابی که از لبان دلبر می‌نوشیم، غم و اندوه را فراموش کنیم؟

برداشت: آیا می‌توانیم به عقل اجازه دهیم که ما را در انتخاب مسیر هدایت کند؟ ما که تجربه‌های عاشقانه و عاطفی عمیقی مانند فرهاد و مجنون را داشته‌ایم و از آن‌ها درس آموخته‌ایم.

برداشت: زمان برای ما که در جستجوی دوستی و آرامش هستیم، به خوبی مشخص شده است. ما در این دنیای متغیر و در حال گردش، به ثبات و آسایش دست یافته‌ایم.

برداشت: شور و حال ما در بهار ناشی از عشق دیوانه‌وار است و از احساسات و عشق‌مان برای بهبود و زیبایی زندگی بهره‌برداری کرده‌ایم.

برداشت: اگر زمانی باقی بماند، شما تأثیر کار ما را خواهید دید. ما نعره‌ای سر داده‌ایم که به آسمان رسیده است!

برداشت: اگرچه عشق ما در پس پرده‌ای پنهان و با خجالت است، اما چه بسیارند لیلی‌هایی که با نگاه‌هایشان مجنون ساخته‌ایم.