غزل شمارهٔ ۵۴۴۷

برداشت: ما بارها با نوشیدن شراب گلشن و خوشگوار، دل و جان بی‌روح و خشک خود را شاداب کرده‌ایم و مانند شمعی که با آب روشن می‌شود، سعی کرده‌ایم روشنی و زندگی را به خود بیاوریم.

برداشت: هر کسی را که دیدیم زندگی‌اش نتیجه‌ای داشته و میوه‌ای از تلاش‌هایش برداشت کرده، ما اما هنوز در دل خود اسیر مشکلات و عقده‌ها هستیم و به جای اینکه ثمره‌ای از زندگی‌مان داشته باشیم، فقط بار سنگین ناکامی را بر دوش می‌کشیم.

برداشت: دیگران را به دل نچسبانید، زیرا ما کسانی هستیم که دل‌های آشفته‌مان را مانند وسیله‌ای برای پرتاب کردن عواطف و احساسات به کار گرفته‌ایم.

برداشت: ما باید جایگاه و مرتبه خود را که از انسانیت و فروتنی نشأت می‌گیرد، کم اهمیت ندانیم. ما به سبب تواضع و افتادگی‌امان در چشم دشمنان، این احساس را به آنها منتقل کرده‌ایم.

برداشت: شمشیر به خاطر پیروزی و فتحی که ما از زخم‌ها و مشکلات به دست آورده‌ایم، در حال درخشیدن و جلوه‌گری است.

برداشت: زیبایی و خوشی که در عالم وجود دارد، به خاطر صدای ماست. ما با آواز خود این درخت خشک را مانند نخل‌های سرسبز و امن تبدیل کرده‌ایم.

برداشت: چگونه می‌توانیم زخمی که پنهان کرده‌ایم را به خوبی بخیه بزنیم؟ در حالی که ما به خاطر غیرت و عشق، نمک در چشمان سوزن کرده‌ایم.

برداشت: اگر ذوق ما برای شکار فراهم نباشد، چرا باید قفس را به سینه چاک کنیم؟ ما آن چنان خلوتی را برای تخم‌مرغ فراهم کرده‌ایم که روشنایی فانوس را در آن روشن کرده‌ایم.

برداشت: چشم سمندر به روشنایی داغ ما خیره شده است و ما چراغ خود را با گرمای وجودمان روشن کرده‌ایم.

برداشت: ما از ناراحتی‌ها و مشکلات زندگی رها هستیم و می‌توانیم به زیبایی‌های خود فکر کنیم، چون در دنیای ذهنی‌مان باغی رنگارنگ و زیبا ساخته‌ایم.