غزل شمارهٔ ۵۴۳۴

برداشت: ما مانند صدف ساکت و خاموش هستیم و حرف‌های بی‌اساس نمی‌زنیم، زیرا مانند مروارید در خلوت و به دور از تماشاگران، در آرامش و روشنی زندگی می‌کنیم.

برداشت: ما نمی‌توانیم در زمین و آسمان گنجایش محدودی داشته باشیم، زیرا مانند یک شعله که از تنگنای سنگ و آهن می‌گریزد، از محدودیت‌ها فرار کرده‌ایم.

برداشت: افراد حاضر در مجلس در شکست ما چه اندازه متحد شده‌اند؟ ما نه همچون ظرف شکسته‌ایم که خالی باشد، و نه توبه‌مان را شکسته‌ایم.

برداشت: تاج و افتخار سکندر، چنین جواهری نداشت. ما در برابر یأجوج، زبان به سکوت بسته‌ایم.

برداشت: در دنیای عشق، احساسات و شور و هیجان بسیار زیادی در جریان است، در حالی که ما به سادگی و بی‌خبری مانند حبابی روی آب در حال حرکت هستیم.

برداشت: چشم ما به دلیل ترس از وابستگی به دیگران، تصویری که از زیبایی و جذابیت داریم را از یاد برده و از ذهن پاک کرده‌ایم.

برداشت: یاد من از ذهن دوستان چگونه می‌تواند کنار برود؟ ما در عالم وجود، مانند یک جمله‌ی برجسته و خاص هستیم.