غزل شمارهٔ ۵۴۲۵

برداشت: هر کسی در زمان خوشی و شادابی، شور و شوق زیادی دارد و من هم مانند مجنون در این لحظات، احساساتی عمیق و سرشار از شوری را تجربه می‌کنم.

برداشت: هرکس که به من روی خوش نشان دهد، از پس تیغ هم بی خطرتر است. من خودم را به خاطر او سپاسگزار می‌دانم.

برداشت: دل مانند غنچه‌ای است که در حال باز شدن است، اما نمی‌تواند از خون خود سیراب شود. همه در پی خون هستند، اما من تنها کسی هستم که به شدت تشنه خون خودم هستم.

برداشت: هر کسی که توانایی درک داشته باشد، می‌تواند اسرار زندگی و جهان را بفهمد. آسمان مانند یک کتاب بسته است که محتوای آن، خود من هستم.

برداشت: اگر کسی با همت و اراده قوی پیدا نشود، زندگی و دنیا خالی و بی‌معنا می‌شود. اگر فیلسوفی مثل افلاطون از این دنیا برود، من هم همین‌گونه‌ام.

برداشت: عشق برای من لذت بخش است؛ به خاطر سرگرم کردن دیگران، خودم را فدای سادگی و ناگزیری می‌کنم.

برداشت: دنیای زیبا و پرنعمت به خاطر روح زنده‌ام تازه و شاداب است و من خودم مانند جیحون، از جیهون و دیگر رودها و آب‌های بزرگ این عالم هستم.

برداشت: من از گفتن هیچ چیزی شرمنده نیستم، حتی اگر جایی برای بوسه باشد. به هر حال، سال‌هاست که تحت تأثیر زیبایی او قرار گرفته‌ام.

برداشت: از فریب وعده‌های او آگاهانه می‌نوشم، وگرنه من هم مانند دیگران هستم که در پی نعل‌های وارونه او رفته‌اند.

برداشت: ناله و گریه من به خاطر خوشی و شادابی زندگی‌ام به گوش می‌رسد، اما در حقیقت، من تنها و دور از جشن و شادی‌های بزرگ او هستم.