غزل شمارهٔ ۵۴۲۴

برداشت: امروز می‌خواهم حجاب شرم را کنار بزنم و با بی‌مهری به کارهای بی‌رحمانه بپردازم.

برداشت: همت و تلاش من همچون جوی باریکی است که در برابر دریای عظیم، با هر قطره آبی که می‌ریزد، می‌خواهم با ثبات و استقامت مانند سروی به ایستادگی ادامه دهم.

برداشت: من از شوق به تو، پیراهنم را چاک کرده‌ام و در سادگی‌ام، به تصویر تو بویی می‌زنم.

برداشت: با اراده و تلاش می‌توانم سنگ و آهن را به پرواز درآورم، و اگر بخواهم، می‌توانم صید کنم و آن را با شاهین ترازوی خود اندازه‌گیری کنم.

برداشت: از نگاه پرحرارت خود، نوری را می‌بینم که در جست‌وجوی پیچ و تاب گربه‌ای از خاکستر در حال درخشش است و من را به حالتی آتشین و شورانگیز می‌کشاند.

برداشت: اگرچه مجنون روزی پیش من زانو بزند، من چشم‌های بازیگوش آهو را گویا می‌کنم.

برداشت: وقتی که زیبایی او را با عشق و نور ماه مقایسه می‌کنم، در ذهنم از زیبایی یوسف، میوهٔ گلابی را به عنوان وزنه‌ای برای سنجش می‌گیرم.

برداشت: اگر من در تصرف باغ باشم، هر گل کوچک را مثل آتشدان برای نمایش زیبایی آن معرفی می‌کنم.