غزل شمارهٔ ۵۴۲۰

برداشت: من با هر قطره آبی که در دست دارم، زمین را به بهشت تبدیل می‌کنم و حتی اگر طوفان بیفتد، باز هم خوشحالی و زیبایی را خلق می‌کنم.

برداشت: من به گونه‌ای سخن می‌گویم که از معنای آن دور شود، مانند اینکه در شهر زندگی کنم اما در بیابان گردش کنم.

برداشت: با اینکه از سرنوشت، فقط یک بخش از خوشبختی نصیبم شده است، اما زخم‌های عمیق و دردناکم را با لبخند و شجاعت می‌پوشانم.

برداشت: از دنیای مادی و فانی جدا شدم و خود را مانند مسیح پاک و متعهد احساس می‌کنم. اکنون با خورشید درخشان و زندگی همراه شده‌ام.

برداشت: تجربه‌های سخت و دشواری‌های زندگی نتوانسته‌اند مرا از آرامش و راحتی دور کنند. من مانند شیران در میان نیستان، با آرامش و مطمئن به زندگی ادامه می‌دهم.

برداشت: چشمان من از گریه آنقدر به سفیدی رسیده که مثل دستار شده است. در خواب، در یک لباس با ماه کنعان (یعني یوسف) به سر می‌برم.