غزل شمارهٔ ۵۴۱۶

برداشت: من زندگی مادی و سنگین را کنار می‌گذارم و از آن جدا می‌شوم، مانند اینکه سوزنی را از جیب مسیحا بیرون می‌آورم.

برداشت: زمانی که هنوز میوه‌ها نارس هستند، انتظار رسیدن و پختگی آن‌ها باعث می‌شود که در مواقعی که ممکن است آسیب ببینند، بیشتر مراقبت کنم و صبر کنم تا شرایط بهتر شود.

برداشت: آه، دل‌سوزی من به خاطر چیزهای مادی نیست، بلکه می‌خواهم قلبم از مشکلات و آرزوهای بی‌پایه پاک شود.

برداشت: یک صدف که درونش مروارید نباشد، چیزی برای یادآوری و عبرت دادن ندارد. زمانه هم مانند کودکان است که اگر درست نگاه نکنیم، از غفلت و ندانم کاری آسیب می‌بینیم.

برداشت: من با نگاه لطف و بخشش به افرادی که جز بی‌فایده‌اند، می‌نگرم و زیر درختان سرو و بید، از داشتن هر گونه طمع و انتظار، خود را آزاد می‌سازم.

برداشت: اگر از گریبان صدف سر خود را بیرون بیاورم، به این دلیل است که من از آب دریا جانم را سیراب می‌کنم.

برداشت: دیگران شراب را از ظرفی به ظرف دیگر منتقل می‌کنند، اما من به خاطر ظرف کوچکم، شراب را از ظرف به ظرف دیگر می‌ریزم.

برداشت: بدون هیچ تردیدی، با شدتی چون شعله‌های آتش بر قلبم ضربه می‌زنم، همان‌طور که در هنگام نوشتن شعر، با اعتماد به نفس و قدرت، ابیات چشمگیری را خلق می‌کنم.

برداشت: من هرگز نمی‌خواهم خانه گل را با نقوش و زینت‌ها پر کنم، زیرا دل من به سادگی و بی‌پیرایه بودن با زخم‌های عمیق خود آشناست.

برداشت: من آنقدر به فقیر بودن راضی‌ام که اگر پرنده‌ای بزرگ بر سرم سایه بیندازد، اصلاً اهمیتی نمی‌دهم و سرم را برنمی‌دارم.

برداشت: دشمنان مانند آیینه‌ای صاف هستند که نواقص و عیوب خود را نشان می‌دهند و من برای اینکه عیب‌های خود را ببینم، به سراغ آیینه می‌روم.

برداشت: من در تنهایی‌ام به چیزی نیاز ندارم، اگر به شهرت برسم. مانند قاف که سنگ را نشان می‌دهد، من نیز مانند عنقای افسانه‌ای می‌شوم.