غزل شمارهٔ ۵۴۱۵

برداشت: وقتی در حالت بی‌خودی و شورو حال به سر می‌برم، دستم را بالا می‌برم و در این حال می‌توانم چرخش کوچه‌ها را در آب نیل ببینم.

برداشت: با قلبی پر از آرزو و شوق، از چرخش روزگار بی‌خبرم و تنها به تماشا نشسته‌ام.

برداشت: موسی به کوه طور رفت و با جرأت درخواستی کرد که می‌تواند به مرگش منجر شود. من نیز از روی سادگی و بی‌تجربگی خواسته‌ای را مطرح می‌کنم.

برداشت: در حالتی از بی‌خودی و ناهوشیاری، دردی که به خاطر فقر و تنگدستی دارم را تسکین می‌دهم. من هر دو دنیای مادی و معنوی را با یک اندازه از عشق و شور عمیق پر می‌کنم.

برداشت: کشتی‌ام را با بادبان به دریا می‌سپارم و سجاده‌ام را در این راه با زیبایی پری‌چهره‌ها آراسته می‌کنم.

برداشت: من خوشبختی را به دست آورده‌ام و اگر کسی زهر در جام من بریزد، آن را کم‌پایه یا مضر نمی‌بینم و آن را شیرین می‌کنم.

برداشت: مردم معمولاً شراب را از ظرف مخصوص به جام می‌ریزند، اما من به دلیل اینکه ظرف من کوچک است، شراب را از جام به ظرف خود می‌ریزم.

برداشت: تا کی باید بر افسار احساساتم کنترل داشته باشم؟ دیگر کافی است، از دل خسته‌ام دست برمی‌دارم و به سمت آزادی و طبیعت می‌روم.