غزل شمارهٔ ۵۴۰۲

برداشت: اکنون باید جراتی پیدا کنم تا او را که در خواب شیرین فرو رفته بیدار کنم و مثل ساغری که حالت سرخوشی به او می‌دهد، او را در مسیر موفقیت و فعالیت انگیزه ببخشم.

برداشت: قلب من برای عشق و آرزوی کسی مانند ماه مصر مناسب نیست و فقط اگر بخواهم می‌توانم بخشی از وجودم را نثار کسی کنم که ارزشش را دارد.

برداشت: هرچقدر که می‌توانم خود را در زیبایی‌های او غرق کنم، اما نمی‌توانم از مشکلات و دردهایی که خودم دارم، رهایی یابم.

برداشت: راهی به آن موهای درخشنده ندارم مگر این‌که جانم را با پیوند عشق او متصل کنم.

برداشت: زیبایی بی‌پروا و آزاد، دلی شاد و مهربان نخواهد داشت؛ هر لحظه که عاشق ناله می‌زند، ممکن است او را آزرده کنم.

برداشت: هر کسی را که در کنار خود داشته باشم، مانند یک جام پر از شراب، با هدف سبکی و راحتی از غم‌های دنیا او را آزاد می‌کنم.

برداشت: اگر رحم و محبت وجود نداشت، می‌توانستم با شجاعت، خود را به زنجیر دردهایم ببندم.

برداشت: من یک مور هستم، اما گرسنگی‌ام باعث می‌شود که اگر بر روی من عبور کنند و به من توجهی نکنند، بتوانم از طریق نصیحت و حرف زدن با اوضاع او را تحت تأثیر قرار دهم.