غزل شمارهٔ ۵۳۹۹

برداشت: مدتی است که با صبر و استقامت در انتظار نشسته‌ام و به امید و اعتماد به خداوند دست نیازم را به سوی او دراز کرده‌ام.

برداشت: مدت زیادی است که سرگرم لذت‌ها هستم و از دستاوردهایم خوشحال نیستم. اکنون تصمیم دارم که بی‌اعتنایی را بر بی‌اعتنایی خود اضافه کنم و به وضعیت کنونی ادامه دهم.

برداشت: من به اندازه‌ای که پروانه‌ها به نور چراغ‌ها حسادت می‌کنند، نمی‌توانم خودم را بسوزانم. آوای بلبل را تماشا می‌کنم و به زیبایی آن گوش می‌دهم.

برداشت: چون به محبوبم دسترسی ندارم و نمی‌توانم با موهای زیبا و عجیبش بازی کنم، پس به گل‌های خوشبوی سنبل که در باغ هستند، رسیدگی می‌کنم.

برداشت: از غصه و اندوه سوختم، اما حالا بدون نگرانی شراب می‌نوشم و به گل لبخند می‌زنم.