غزل شمارهٔ ۵۳۹۷

برداشت: به نظر می‌رسد که این شعر به کیفیت درونی و پاکی شخص اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که هرگاه کسی دربارهٔ وجودش نظری دارد یا انتقادی می‌کند، بی‌محابا به او پاسخ می‌دهد. این نشان‌دهندهٔ اعتماد به نفس و رابطهٔ عمیق او با خصایص فطری‌اش است. او از خود راضی است و به ارزش‌های درونی‌اش اتکا می‌کند.

برداشت: من مانند ابر هستم، اما هیچ آبی که تلخ باشد را نمی‌خواهم. به دریا می‌روم تا برای پیدا کردن آب و مروارید با هدف خاصی جستجو کنم.

برداشت: صبر ایوبی من مانند آبی است که به شدت نیازمند است، در حالی که لب‌هایم پر از زخم است و به دنبال آرامش و رهایی می‌گردم.

برداشت: گوشم به خاطر جواب تلخ مثل دهان مار تیز شده است، اما من به خاطر سادگی‌ام همچنان به در می‌زنم و منتظر پاسخ هستم.

برداشت: من آن فرد غیرتی هستم که وقتی نامه‌ای از حرم می‌نویسم، برای امضای آن از خون کبوتر استفاده می‌کنم.

برداشت: در دستان بی‌احساس، گل زیبایی قرار گرفته و من، با دستانی خونی، به جای گل لاله، بر سر خود می‌زنم.

برداشت: بیدردان و بی‌خبران، ظرف شراب را بر زمین می‌ریزند، اما من به خاطر خماری و عشق به شراب، به رگ‌های تاک ضربه می‌زنم تا از آن شرابی به دست آورم.

برداشت: پرنده‌ای که غمگین و آشفته‌ام، منتظر باش ای باغبان، زیرا به ناگاه از شکاف دیوار ظاهر خواهم شد و سراغت خواهم آمد.

برداشت: دل خوشی که دارد، نباید به نمای دندان‌های خندان دیگران دل ببندد. من هم با نرمی و ملایمت، دستی به سر و زلفی که زیباست می‌زنم.

برداشت: عاشق او هستم اما نتوانسته‌ام چهره‌اش را ببینم. مانند طوطی‌ام که به خاطر تغافل‌ها و بی‌توجهی‌ها، شیرینی را می‌چشم و از آن لذت می‌برم.

برداشت: زخمی که یک کافر بر اثر نعمت‌ها به وجود می‌آورد، از نمک و تلخی لذت نمی‌برد. بعد از این، خود را در دل شور و هیجان اتفاقات بزرگ قرار می‌دهم.

برداشت: من به قدری در عشق غرق شده‌ام و از خود بی‌خود شده‌ام که حتی گل‌ها را زیر پای خود گذاشته‌ام و در این حال، دست بر سر خود می‌زنم.