غزل شمارهٔ ۵۳۹۶

برداشت: من از شدت پشیمانی، اشک‌هایم را به روی صورتم می‌زنم و با آگاهی و بیداری، به چشمان خود زنگ خطری می‌زنم که از خواب غفلت بیدار شود.

برداشت: قبل از آنکه خواب سنگین بر من چیره شود و دلم پر از درد و زحمت گردد، از لذت فراغت بهره می‌برم و می‌کوشم تا در این لحظه‌های شیرین، از غم‌ها دور شوم.

برداشت: زیارت کوثر و زمزم نمی‌تواند گناه‌های من را پاک کند. مانند موجی که بر روی دریای رحمت خدا زده می‌شود، به خویش می‌نگرم و سعی می‌کنم به سوی رحمت او حرکت کنم.

برداشت: دیدن حالتی آشفته و نابسامان من باعث نگرانی کسی شده است و من مدتی است که در این مکان ایستاده‌ام و با حیرت به در می‌کوبم.

برداشت: من به شدت در حس انتقام غوطه‌ور هستم و اگر به دشمن خود آسیب بزنم، این کار را به خاطر کینه‌ام از او انجام می‌دهم.

برداشت: من مانند آهویی وحشی و رم کرده هستم، پس از مراقبت و توجه من غافل نشوید؛ زیرا ناگهان به دامن سرزمین ترس و ناامیدی می‌روم.

برداشت: من در خفا و به دور از چشم، غم و درد بزرگ دنیا را تحمل می‌کنم و بر بالای خورشید روز قیامت، نشانی از آن می‌گذارم.

برداشت: ناخودآگاه و بدون تردید، مانند شبنمی که در باغی می‌درخشد، به طور صادقانه و دلنشین به ستاره‌ای بزرگ و درخشان در پایان دنیا امید و آرزو می‌بندم.

برداشت: زمانی در این دنیا هر چه کردم، کافی است. حالا مدتی است که در گوشه‌ای نشسته‌ام و به خودم فکر می‌کنم.

برداشت: مدت زیادی است که آرزوهایش بر دوش او سنگینی می‌کند و او هر روز سعی می‌کند با تلاش بیشتر، غبار غم و ناامیدی را از زندگی‌اش بزداید.

برداشت: هر چند وقت یک‌بار، به اشکال مختلفی نمایان می‌شوم و در این دریاچه بی‌رنگ وحدت، خودم را به نمایش می‌گذارم.

برداشت: من ابتدا دوستانم را سیراب می‌کنم و سپس بر زخم‌های خضر بی‌رحم نمک می‌زنم.

برداشت: من به دنبال شهرت نیستم، اما مانند ماه و خورشید، با تمام وجودم به روشنی و نور افشانی در این دنیا می‌پردازم و در پی جلب توجه دیگران هستم.