غزل شمارهٔ ۵۳۹۴

برداشت: من با سبکی و خوشحالی به حال کسانی که بار سنگینی بر دوش دارند می‌خندم، همچون اینکه با کف روی سطح دریا ضربه می‌زنم.

برداشت: بادبان کشتی من مانند بال‌های پروانه است و من بدون ترس و با شجاعت در میان دریای آتش پیش می‌روم.

برداشت: وقتی که محبت و پیوندی که به دیگران داشتم را قطع کنم، از این دنیا جدا می‌شوم و در آن لحظه، با مسیحا، فرشته‌ای در شکل انسانی، صحبت خواهم کرد.

برداشت: من شاید کوچک و بی‌ارزش باشم، اما اگر خورشید بر سر من فرو افتد و چرخ فلک به من توجه کند، باز هم سرکشی و سر بر نمی‌دارم.

برداشت: به مانند صدفی که با دست‌هایش روی هم گذاشته شده، در آبی که درون دریا است، مروارید و گوهر خارج می‌کنم.

برداشت: من درد و غم‌های عمیق را از دل بیرون می‌آورم، حتی اگر به ظاهر لبخند بزنم، در دل احساسات ناخوشایند و خونینی دارم. مانند یک پرنده زیبا که با وجود ظاهری شاداب، درونش پر از غم و اندوه است، من هم به این ترتیب احساساتم را بروز می‌دهم.

برداشت: دست مرا بگیر که با وجود سنگینی و سختی، مانند موجی که در سراب سال‌ها به وجود آمده، می‌توانم در بیابان‌ها، قطره‌ای از زندگی و احساس را ارائه دهم.

برداشت: به خاطر وضعیت نابسامان و پر آشوبی که دارم، احساس می‌کنم سوزش و آزردگی عجیبی بر چشمم نشسته است. در واقع، این درد ناشی از حیرت و سردرگمی‌ام است و به نوعی خود را درگیر آن کرده‌ام.