غزل شمارهٔ ۵۳۹۲

برداشت: شمعی که در روشنایی پنهان است، اشک‌های من را به زمین می‌ریزد و این اشک‌ها از شدت ناراحتی باعث نمی‌شود دامن پیراهنم خیس شود.

برداشت: در خانه‌ام شمعی وجود ندارد، اما از شدت سوز دل، مانند چشم شیر در شب می‌درخشد و نور می‌افشاند.

برداشت: من با حرف‌های شیرین و قدرت نرم‌افزاری، دشمنان را تضعیف می‌کنم. گل بدون خار نمایان می‌شود، مانند پیراهنی که بر تن دارم.

برداشت: از چشمانم اشک شرم به راه می‌افتد و در این حال من دستم خالی است و نمی‌توانم از باغ گل‌ها چیزی برگزینم.

برداشت: وقتی که پیوند خود را از دنیای فانی جدا کردم، درد و رنجی که در وجودم بود، مانند ناله‌ای از دل من به آسمان برمی‌خیزد.

برداشت: بعد از گذشت مدتی که گل‌ها به خانه برگشتند، باید مثل نسیم صبح زود از اینجا بروم.

برداشت: اگر شوق چنان بر من غلبه کند، مرا درگیر می‌کند و باعث می‌شود که نتوانم حتی خارها را از دامنم دور کنم.