غزل شمارهٔ ۵۳۹۱

برداشت: من با فقیری که در بخشش و generosity بی‌نظیر است، مانند دعایی که با دستان خالی به نتیجه می‌رسد، به دنیا آمده‌ام و او را یاری می‌کنم.

برداشت: هرچند که من مانند پرنده‌ای افتخار و خوشبختی را بدون درخواست و انتظار به مردم می‌دهم، اما آنها برای یک تکه استخوان که مانند نعمتی کوچک است، از من قدردانی و منت می‌کشند.

برداشت: من به کار خودفروشی مشغول نیستم، زیرا مانند بیماران، از قضاوت و پذیرش یا عدم پذیرش چیزها بی‌خبر و فارغ هستم و تنها در دنیای خودم زندگی می‌کنم.

برداشت: از کلمات و سخنانی که در زندگی مردم کاربرد دارد، من به خوبی آگاه هستم و می‌دانم که این سخنان تا روز قیامت اهمیت خواهند داشت.

برداشت: چمن کهن و پیر، به حرف‌های محبت‌آمیز من توجهی ندارد، در حالی که من از بلبلان خوش‌آواز و شاداب عالم هستم.

برداشت: آشکار کردن راز در دل مردم کار من نیست، ولی اگر بودم، از پاکی دل خود خبر داشتم و به همه زوایای وجود پی می‌بردم.

برداشت: بهتر است به جای عزت و قدرت در زندگی، هیچ نیازی به تأیید دیگران نداشته باشیم، حتی اگر این به معنی پذیرفتن ذلت باشد. در واقع، من به این نتیجه رسیده‌ام که زندگی بدون تکیه بر اعتبار و ارزش‌های ظاهری، گزینه بهتری است.

برداشت: من به دنیا و زیبایی‌هایش وابستگی‌ای ندارم و می‌توانم همانند یک مو که از گل ساخته شده، از این عالم بگذرم و جدا شوم.

برداشت: افرادی که مرتکب اشتباهات هستند بر روی سخنان من انگشت می‌گذارند، هرچند که من از نظر تفکر و اندیشه در سطح بی‌نظیری قرار دارم.