غزل شمارهٔ ۵۳۹۰

برداشت: دل من از نگاه های بی‌رحم آن معشوقه آرامش می‌خواهد و از درد و رنجی که متوجه‌ام ساخته است، خواهان رحمی است که مانند آب از تیغ برنده بگذرد.

برداشت: برای بیان احساساتم به عشق محبوب نیاز به فضایی خصوصی دارم؛ دلم می‌خواهد در خلوت و دور از نگاه‌ها، رازی را با او در میان بگذارم.

برداشت: داستان آرزوهای من بسیار طولانی و پیچیده است، و دل من راهی می‌خواهد که مانند زلف‌های یار پیچیده و دلنشین باشد.

برداشت: من مانند بلبلان نیستم که تنها به گفت‌وگو با گل‌ها بسنده کنند؛ دل من آرزوی چیزی فراتر دارد و می‌خواهد زیبایی باغ را در درون غنچه‌ها ببیند.

برداشت: دلم می‌خواهد که قبل از این که زمان تنگ و محدود شود، بوسه‌ای از آن لب‌های شیرین و زیبا بزنم.

برداشت: اگر در شبی مست و خواب‌آلود شوم و دل در گرو عشق تو بگذارم، دلم از تو می‌خواهد که فقط خون خود را به خاطر آن لعل باارزش بدهی.

برداشت: من روی حرفم مثل قلمی هستم که بر روی لوح‌های ساده می‌نگارد؛ برای بیان احساساتم نیاز به گفت‌وگوی بسیار دارم، حتی اگر با دیوانگان باشد.

برداشت: در برابر اراده و تلاش، تکرار سؤال مناسب نیست. من یک بار از هر دو عالم (دنیا و آخرت) درخواست دارم که آنچه را می‌خواهم، به من بدهند.

برداشت: دوست دارم که در خواب آرامش داشته باشم و دردی احساس نکنم، اما در دل من ندا و آرزویی وجود دارد که می‌گوید باید رنج بکشم و آزاری را تحمل کنم.

برداشت: ساده‌لوحی را تصور کن که با وجود چندین نسیم، پرده‌ای که غنچه را از باغ گل‌ها پنهان کرده، می‌خواهد دلش را به آن گلزار نزدیک کند.

برداشت: در اینجا شاعر از طریق تصویرسازی بیان می‌کند که در دنیای پر پیچ و خم و سردرگم، او احساس نیاز به حرکت و گشت و گذار دارد. دل او مانند چیزی است که می‌خواهد به سوی هدفی برود و در عین حال، ثبات و استحکام پاهایش را توصیف می‌کند که به او کمک می‌کند تا راهش را پیدا کند، همانند پرگاری که با دقت و استقامت قرار می‌گیرد.

برداشت: در زمین، چشم بیدار و آگاه نادر است؛ زیرا افرادی که خواب غفلت را بر خود پوشانده‌اند، بسیارند. دلم می‌خواهد که دل بیدار و آگاهی داشته باشم.

برداشت: قفس، احساس شادی و آزادی مرا تنگ می‌کند. من مانند یک کبک خوشحال هستم و دلم می‌خواهد به دامن کوه‌ها بروم.

برداشت: اختلاف بین ایمان و کفر باعث جدایی من از اصل وحدت شده است. دل من به دنبال پیوندی است که می‌تواند از طریق تسبیح و جمع شدن فراهم شود.

برداشت: هیچ‌کس از آتش‌سوزان انتظار ندارد که خون کباب را بدهد، اما دلم خواهان خون‌بهای دل از آن چهره زیباست.

برداشت: چشم زخم آینه‌های صاف را نمی‌تواند تاب بیاورد، و برای این موضوع دلم به چند روز زمان نیاز دارد تا زنگار آن را درمان کند.

برداشت: دل من آرزو دارد که در جایی از دریا، لنگر بیندازد و این آرزو به خاطر ناپایداری و ناپسند بودن روزگار، به نظر غیرممکن می‌آید.

برداشت: توبه کردن از حال مستی و نوشیدن شراب ارزشی ندارد؛ دل من فرصتی می‌طلبد تا از وابستگی‌ها آزاد شود و مستقل باشد.

برداشت: در راهی که پاهایم از خارها آسیب دیده، دلم می‌خواهد که مانند سوزن عیسی، برای این خارها نجات بخشی پیدا کنم.

برداشت: در درمان درد من، صائب مانند مسیحا ناتوان است و دلم برای رفع دردش از عطار درخواست می‌کند.