غزل شمارهٔ ۵۳۸۹

برداشت: دردی عمیق و سوزناک در دلم ایجاد شده که باعث می‌شود زندگی‌ام به جای شادی، تبدیل به عزاداری شود. در میان جمع و محفل، به جای خوشحالی، گریه‌ام به خاطر این اندوه بیشتر می‌شود.

برداشت: دست من قبل از اینکه درخواست کنم، مانند گل نرم و لطیف می‌شود، اما اگر بخواهد در دیگران تأثیری بگذارد، مانند شبنمی می‌ماند که آبروی من را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: دل آزاد من در جهانی بی‌حد و مرز به آرامی و آزادی حرکت می‌کند. اما ظاهر من، مانند سرو در باغ، در پیچیدگی‌های دنیا در گیر شده است.

برداشت: اگرچه زندگی به ظاهر پرشور و رنگین است، اما در حقیقت در سرنوشت من خبری از شادی و خوشبختی نیست و حال مرا می‌توان به رقص جان دادن تشبیه کرد.

برداشت: برای من حفظ آبرو و اعتبارم مهم‌تر از این است که دست رد به سینه دریا بزنم.

برداشت: هیچ کس را نمی‌توانم به خاک من بیاورم، چراغی که در دل دارم کافی است. شمع مزار من از دست رفته و تیغ قاتل به من آسیب رسانده است.