غزل شمارهٔ ۵۳۸۶

برداشت: چشمانم از دنیای مادی و زرق و برق آن سیر شده است و دیگر به آن علاقه‌ای ندارم. همچنان که یک ابر از بارش باران سیراب می‌شود، من نیز از چهره‌ی اندوهگین و تلخ زندگی راضی‌ام و احساس سرزندگی می‌کنم.

برداشت: چیزی که در برابر من قرار دارد، به چشمم کوچک و ناچیز است، مانند گردبادی که زباله‌ها و علف‌های هرز را جابه‌جا می‌کند و دامن صحرا را از آن‌ها پاک می‌سازد.

برداشت: من از خواب و خوراک بی‌نیاز شده‌ام، و حیرت و سرگشتگی‌ام مرا به حالت بی‌خودی درآورده است، به طوری که دیگر حتی در اندیشه‌ام هم آرامش نمی‌یابم.

برداشت: مدح و یاد خداوند در زبان دیگران بسیار است، اما من به دلیل تفکر و توجه به او از تماشای دنیا و زیبایی‌های آن غافل مانده‌ام.

برداشت: کسی به خاطر درد و رنجی که دارد، مرا از دیگران دور کرده است و این درد درمانی ندارد، به همین خاطر از عیسی هم بی‌نیاز است.

برداشت: من از افرادی که دو چهره دارند، نگران نیستم و از تغییرات و دگرگونی‌های دنیا دلگیر نیستم.

برداشت: با اینکه دارای هنرهای زیادی هستم، اما به عیوب خود توجه می‌کنم؛ زیرا مانند طاووسی نیستم که از پا بلند پرواز کند.

برداشت: من تحت تأثیر یک عمل زیبا و دلنشین قرار گرفته‌ام و از کنترل امور خود خارج شده‌ام، به گونه‌ای که مانند فرهاد، کارهای دشوار را با شتاب و بی‌فکری انجام می‌دهم.

برداشت: من ورق را برنمی‌گردانم، چون چشم‌های قربانیان پر از شگفتی است، هرچند که در دل غم دارم.

برداشت: او مرا به شدت از بزم خود دور می‌کند، درست مانند اینکه خاکستر از کنار آتش به دور افکنده می‌شود.

برداشت: تا زمانی که فکر و عقل آدمی در کاربرد درست خود فعال باشد، نباید به ظواهر و ظاهرگرایی توجه کرد؛ زیرا درک عمیق و واقعی ارزش بیشتری دارد و نباید از مسائل دنیوی و ظواهر آن غافل شد.