غزل شمارهٔ ۵۳۸۵

برداشت: من مثل خار دیواری هستم که از برگ و صدا بی‌نصیب مانده‌ام و در حالی که در خودم ثبات و استواری دارم، همچنان از رشد و پیشرفت محروم هستم.

برداشت: غم من نه با یار می سازد و نه دل من از کسی دیگر، چه از بیگانه و چه از آشنا، بی‌دردسر و بدون سرنوشتی است.

برداشت: سایه من اگر چه به دیگران خوشبختی می‌دهد، اما وقتی قسمت خودم به میان بیاید، به سرنوشت بد دچار می‌شوم.

برداشت: هر کسی را که از خاک برمی‌دارم و به او کمک می‌کنم، در واقع خودم در دنیای آفرینش چون نسیمی هستم که بدون سرنوشت و بی‌قراری در حال حرکت و نوسان هستم.

برداشت: خانه‌ی آن فرد زنده دل، آینه‌ای دارد که نام مرا در آن منعکس می‌کند. هرچند من مانند سکندر هستم، اما از آب بقا بی‌نصیبم و به همین دلیل سرنوشت خوبی ندارم.

برداشت: چشمان پاک و معصوم من به شدت احساس درد و سوزش دارند و باعث شده‌اند که دامن آیینه را بسوزانم. در این حال، چنین حیرت و شگفتی دارم که چرا از میان نیکان و خوبان، من بی‌قسمت و بی‌نصیب مانده‌ام.

برداشت: بگذار برایم انتظار و لطف بیگانگان را، زیرا منت و لطف خداوند به من از آشنایانم بی‌خبرتر است.

برداشت: شانه‌ام به خاطر تلاش برای یافتن زلفی از معشوق به شدت داغ و خسته است، و این تلاش بی‌نتیجه و بدون خوش شانسی است.

برداشت: من به مردم نشان می‌دهم که چگونه باید بروند و خودم هم در مسیر رهبران مثل یک اثر کم‌رنگی هستم که بی‌چاره‌ام و فقط با راه رفتن بر روی لگدی که به سرم می‌خورد، به جلو می‌روم.

برداشت: اگرچه در دل هر کسی مسیری وجود دارد، اما من به مانند تخم خالی هستم که بدون رشد و نمو، به سرنوشت خوبی نخواهم رسید.

برداشت: من همچون سروی هستم که بی ثمر می‌ماند و زندگی‌ام همانند این بستان بی حاصل است، چرا که به صداقت و درستی خود ایمان دارم، اما از شانس و سرنوشت خوبی برخوردار نیستم.