غزل شمارهٔ ۵۳۸۴

برداشت: از عمق دل مانند سرمه، آهی به درون می‌کشم و خود را در لبه‌های چشم سیاه به تصویر می‌کشم.

برداشت: من از درد و رنجی که عشق به من می‌زند، به شدت غصه می‌خورم، اما آرزو دارم که فقط یک بار از نگاه خجلت‌زده او بهره‌مند شوم.

برداشت: با وجود اینکه مانند گلی از تخت سلیمان برخوردارم، هنوز هم در حال خمیازه کشیدن بر لبه کلاهی هستم.

برداشت: چون قفس پر از شکاف و سوراخی است، من به اندازه‌ای درگیر گرفتاریم که هر بار با مژگان سیاهت برخورد می‌کنم، غم و درد مرا بیشتر می‌کند.

برداشت: در باغی که همه چیز به اتحاد و هماهنگی رسیده است، عطر خوش ریحان بهشت از هر گیاهی به مشامم می‌رسد.

برداشت: هرچند سال‌هاست که از عشق دیوانه شده‌ام، اما اگر کاری پیش بیاید و به دعوا کشیده شود، آهی از دل می‌کشم.

برداشت: من در وجود خودم یادداشت‌هایی از دوستانم می‌نویسم، حتی اگر در ظاهر از بی‌محلی و ظلم دوستی، آه و ناله می‌کنم.

برداشت: من توانایی مقابله با نگاه‌های حسودانه این افراد را ندارم و همچون یوسف که برادرانش او را در چاه انداختند، خودم را در شرایطی دشوار می‌اندازم.

برداشت: هرچند در این دنیای پرهیاهو تنها هستم و ذهنم آشفته است، اما همچنان به اصول و قوانین خود وفادارم و در برابر مشکلات مقاومت می‌کنم.

برداشت: از تنور زندگی روزی را بیرون می‌آورم، مانند اینکه گویی از عمق چاهی چیزی را بیرون می‌کشم.

برداشت: با وجود اینکه تلاش من در بیان خواسته‌هایم ناکافی است، گاهی اوقات با کشیدن آهی از دل، آرامش می‌یابم.