غزل شمارهٔ ۵۳۸۲

برداشت: من از این دنیای پر از ترس و وحشتی جدا می‌شوم و خودم را به یک گوشه می‌برم، جایی که چشمی جادویی وجود دارد که می‌خواهم در آنجا خودم را آرام کنم.

برداشت: موج سراب در بیابان، مانند تیغ تیزی عمل می‌کند، در حالی که من در این جا گردن بلند و نرم مانند آهو دارم.

برداشت: من در جستجوی یادآوری خاطرات گذشته و بوی آشنایی هستم و این احساس برایم مانند نسیم صبحگاهی است که در گلستان گل‌ها می‌پیچد.

برداشت: فردی که مرا از این دنیای پر از بار و فشار آزاد کند، مانند کفه ترازویی هستم که همیشه از دو طرف سنگینی می‌کند و به سمت او متمایل می‌شود.

برداشت: به محض اینکه متوجه شدم با شکر می‌توان نعمت‌های زیادی به دست آورد، اگر کسی از من روی برگرداند، دست خود را از او کنار می‌کشم.

برداشت: قبل از این، آهو برایم هیچ ارزشی نداشت، اما حالا به خاطر زیباییِ لیلی، آن قدر نازِ سگ او را می‌کشم که به یاد آهو می‌افتم.

برداشت: من نمی‌توانم به راحتی از زیبایی و آزادی معشوقم بهره‌مند شوم. دستم را بر روی قلبم می‌گذارم و از این لب آب، شور زندگی را می‌نوشم.

برداشت: از دل بی‌پناه و ناتوان خود، خبر می‌گیرم که اگر گاهی به موها و زلف او دست می‌زنم.

برداشت: اگر چشمانت به محبت خاموشی من بیفتد، وقتی صحبت از عشق و احساسم به میان می‌آید، مانند چشمی که سخن می‌گوید، رازها و سخنانم را برملا می‌کنم.