غزل شمارهٔ ۵۳۸۱

برداشت: من در حالی که به دور از وابستگی‌هایم، به مانند مسیح، درد سوزن را احساس می‌کنم. این درد به خاطر چیزی است که در دل دارم و آن را پنهان کرده‌ام.

برداشت: سابقاً کوه آهن برای من به اندازه یک سایه سبک و بی‌وزن بود، اما اکنون خودم بار سنگین آن را بر دوش می‌کشم.

برداشت: او مانند سایه‌ای دنبالم می‌آید و با جان بی‌نفس از زلیخای این دنیا، هرقدر که دامن خود را می‌کشم، به دنبالم می‌دود.

برداشت: دانه‌ای که در زیر زمین است، از خطر برق بی‌خیال نیست و گاهی به خطر می‌افتد، همان‌طور که من هم مانند خوشه‌ای احساس بالندگی و خودبزرگ‌بینی می‌کنم.

برداشت: عاشق صادق و راستین، مانند گلی است که زیر یک پوشش زندگی می‌کند. از عمق دل شکست‌خورده‌ام، زیبایی و لطافت باغ را به جمع می‌آورم.

برداشت: وقتی که به مانند موسی، روشنایی یکتایی را در چشمانم ثابت کنم و با عصای خود، از نعمت‌های ایمن و آرامش‌بخش زندگی بهره‌مند شوم.

برداشت: از آستینم اشک‌های آتشین به‌ صورت فواره‌ای می‌جهد، مانند موج شمع که بر چشمانم می‌زند.

برداشت: در خلوت و دوری، نگاه بد دشمنان همیشه آماده است و من هر لحظه با حسرتی عمیق در دل به روزنه‌ای که وجود دارد، می‌نگرم.

برداشت: جای نفس کشیدن برای من تنگ شده است، چون نگاه دیگران به من خیلی محدود و خفه‌کننده است. از این چشم کوچک مانند سوزن، خودم را بیرون می‌کشم.

برداشت: کشتی بدون لنگر به سمت اهدافش پیش می‌رود، اما در زیر بار سنگینی که بر دوش دارد، احساس سبکی می‌کند؛ مانند فلاخن که با نیروی کشش، بار را به جلو می‌فرستد.

برداشت: در باغی که یک نخل پاییز را تجربه کرده است، من با تواضع و فروتنی همچون سرو، بر زمین قدم می‌زنم.

برداشت: هر کسی که درک روشنی از احساسات و زیبایی‌های درونی ندارد، نمی‌داند که من چگونه از دل پرنور خود، زیبایی‌های خاص و جذابی خلق می‌کنم.

برداشت: من از حال و روز کسانی که دلشان را می‌آزارد غافل نیستم و شب‌ها سنگی را به دامن می‌کشم تا برای کودکان استفاده کنم.

برداشت: در پاسخ به چالش‌ها، خودم را مقاوم می‌کنم و برای دفاع در برابر مشکلات آماده می‌شوم. حتی اگر گاهی از مزایای دیگران بهره‌مند شوم، همچنان در تلاش برای حفظ موقعیت خود هستم.

برداشت: عشق، مانند نیرویی دیوانه‌کننده، سنگ را از آغوش فلاخن بیرون می‌کشد.