غزل شمارهٔ ۵۳۸۰

برداشت: در دل این بیابان بی‌نهایت و سرشار از جنون، اشک‌های روانم را بر روی خاک می‌کشم و زیبایی و لطافت سرو را از طوفان این دشت استخراج می‌کنم.

برداشت: دور شدن از زیبایی به خاطر چشمان پاک اجباری ندارد؛ من از حجاب وجود خودم در جدایی رنج می‌برم.

برداشت: خون مرده شایسته‌ی توجه و حرکت پرنده‌ای مانند شاهباز نیست. من پای خواب‌آلودم را از روی خارهای مغیلان برمی‌دارم و می‌کشم.

برداشت: از کنار میدان زندگی می‌گویند بازی کردن لذت بخش‌تر است، اما من خودم را در لابه‌لای دیوار فراموشی پنهان می‌کنم.

برداشت: همان‌طور که صدف همیشه در عمق دریا محفوظ است، روزی من نیز به گونه‌ای پنهان و دور از چشم در کنار دریا در دل ابرهای بهاری آماده می‌شود.

برداشت: من از زخم تیغ زننده‌اش نزد خردمندان شکایت می‌کنم و با دست‌های خونینم، بر روی آب نشانه‌هایی از درد و رنج خود برجا می‌گذارم.

برداشت: من مانند موری که راضی به تن‌پروری نیستم و برای سلیمان، با تمام تلاش و کوشش، پای ملخ را می‌کشم.

برداشت: اگر من به سمت محبوبم برنگردم، از بی‌پناهی و ناتوانی نیستم، بلکه با آگاهی و اراده خودم این مسیر را انتخاب کرده‌ام.

برداشت: افراد عاقل و هوشمند در زندان راهی برای فرار می‌یابند، اما من به جای تلاش برای فرار، تصویر زیبای یوسف را بر دیوارهای زندان نقاشی می‌کنم.

برداشت: می‌توانم به چشم‌های پر از اشک خود نگاه کنم و ببینم که دنیای تاریکی از دل شکسته‌ام به وجود آمده و تا زمانی که بتوانم، درد و اندوه خود را به آهی تبدیل می‌کنم که به سمت آرامش برود.

برداشت: صائب در اینجا می‌گوید که برای دنیا و مظاهر آن، از دل دردناک و اشک‌هایش می‌گذرد و با نگاهی انتقادی به آفرینش، آن را بی‌ارزش می‌داند. او احساس می‌کند که در برابر این دنیا و مشکلاتش، دیگر هیچ امیدی ندارد و انگار تمام تلاش‌ها و زحمت‌هایش بی‌ثمر است.