غزل شمارهٔ ۵۳۷۹

برداشت: من از صفای عمل، دامن خود را تزئین می‌کنم، مانند صدفی که در آب، مروارید را به دامان خود می‌چسباند.

برداشت: عشق گل را بر روی گلاب می‌افریند و این کار من است. من آن لب‌های زیبا و دلربا را از جام شراب می‌نوشم.

برداشت: دیدن راهرو در پشت سر نشانه‌ای است از این‌که من با تمام وجود در انتظار خودم هستم و در سرنوشت خود غرق شده‌ام.

برداشت: من چون خورشید تاجی از موهای خود ساخته‌ام، اگر فقط یک تار موی ظریف را به عنوان تاج بر سر بگذارم، آن را بی‌اعتبار می‌دانم.

برداشت: عشق به قدری برایم سخت و دردناک شده که مانند زهر زیان‌آور مرا آزار می‌دهد. تلخی مرگ را نیز از این حالت ناراحت‌کننده تحمل می‌کنم.

برداشت: اگر در مقابل عقیق درخشانش موج بیفکند، من با دست خونینم نشانی از قدرت و افتخار بر روی آب کوثر می‌زنم.

برداشت: احساس عمیقی دارم که اگر مانعی در کار نباشد، شرم عشق را به گونه‌ای نمایان می‌کنم که شعله را از آغوش سمندر بیرون بکشم.

برداشت: من تا آنجا که می‌توانم به لذت‌های جسمانی می‌پردازم، تا روح و جانم پر و پیمان شود. وقتی که روح و جانم قوی و سرزنده شد، از توجه به بدن ضعیف و ناتوان دست می‌کشم.

برداشت: موهای او به خاطر درد دل روی زمین افتاده و من به خاطر بی‌کسی و غم دل، از عشق او رنج می‌برم.

برداشت: صائب از رضوان، که نشان از بهشت و خوشی دارد، به چه دلیلی تا این حد خود را غمگین کند و اشک ببارد در حالی که می‌تواند از نعمت‌های زلال و شیرین مانند کوثر بهره ببرد؟