غزل شمارهٔ ۵۳۷۷

برداشت: سلاح اراده و تلاش خود را از دامن کوه بیرون می‌کشم و به سمت درجات بالای بی‌نیازی حرکت می‌کنم، دیگر بار هم به جلو پیش می‌روم.

برداشت: من دیگر به زلف و ناز و دلربایی بی‌توجه شده‌ام و حالا به‌جای این‌کار، سایه‌ای از مژگانم بر روی زلف‌های زیبا و خوش‌فرم می‌افکنم.

برداشت: در قناعت، انسان باید مانند صدف باشد که با کمترین چیز راضی است. من تنها یک قطره از دریا را می‌گیرم و با آن زندگی می‌کنم.

برداشت: در محافل دور از هیاهو و شلوغی به آرامش می‌روم و برای مدتی، از چشم دیگران پنهان می‌شوم و به خودم فکر می‌کنم.

برداشت: ای بادهای ستمگر، از دل من آتش و شعله‌ای برآور. جاده‌ای که در آن پیش می‌روم به خاطر خارهایی که از پاهایم بیرون می‌آورم، به رود خونی تبدیل شده است.

برداشت: وقتی که دهنم باز است، مانند پیمانه‌ای شراب می‌نوشم و تا زمانی که دست بر تن دارم، از باده می‌نوشم.

برداشت: هر لحظه به دل خود امید و آرزوی جدیدی می‌بافم و در دستم قلمی دارم که نقش پرنده‌ای افسانه‌ای را می‌کشم.