غزل شمارهٔ ۵۳۷۶

برداشت: من دیگر نمی‌توانم بیشتر از این بار سنگین دل را بر دوش بکشم. استخوان‌هایم از این درد شکسته شده است، پس چرا باید دوباره و دوباره رنج بکشم؟

برداشت: وجود فریبنده و بی‌اساس ما تنها یک تصویر توهمی است؛ بهتر است که بر صفحه وجود خود، نشانه‌ای از بی‌اعتباری این موضوع بزنم.

برداشت: من نمی‌توانم با کسی که تنبلی می‌کند و به سخن من گوش نمی‌دهد، ارتباط برقرار کنم. هر لحظه مانند دریا، دامن خود را از کناره ساحل می‌کشم.

برداشت: دل من به شدت تحت تاثیر و مخفی شده در دنیای مادی و جسمانی است. به دنبال دستی هستم که بتواند این دل را از این مشکلات و غبارها آزاد سازد.

برداشت: خار بیابان، که نماد سختی و مشکلات است، از درد و رنج خود می‌خورد تا بتواند آرامش را در آنجا تجربه کند. اگر من نیز بتوانم در آغوش خانه‌ام از آرامش لذت ببرم، باید به قیمت تحمل زحمت و رنج باشد.

برداشت: چهره‌ای پر از جذابیت و داغ دارد، اما با چه امیدی می‌توانم در جمع آواز بخوانم؟

برداشت: وقتی که بارها به تماشای زیبایی‌های دل پرداختم و در این راه ديده‌ام که چگونه خاک و غبار بر آن آشفته می‌شود، اگر لحظه‌ای از عشق و محبت دل دور شوم، چه غوغایی خواهد شد.

برداشت: من از آرزوی چشمان معشوق خود دست می‌کشم، زیرا نمی‌دانم تا کی باید در دوراهی عشق و مشکلات زندگی بمانم.