غزل شمارهٔ ۵۳۷۳

برداشت: اگر نور خورشید زیبا به چشمانش بیفتد، به مانند آبی که از چشمان کسی می‌ریزد، او نیز اشک می‌ریزد.

برداشت: گل ناز را نباید در میان برگ‌های خشک پاییز سرزنش کرد، زیرا دل بی‌قرار و عاشق همیشه در انتظار زیبایی و محبت است و نمی‌تواند احساساتش را پنهان کند.

برداشت: چشمان تو قدرتی دارند که مانند یک گردونه می‌توانند جهان را به upside down تغییر دهند. آیا کسی می‌داند که این پیچیدگی و سردرگمی چطور به چشم می‌آید؟

برداشت: خنده‌ی شیرین تو مانند شکر است و باعث می‌شود اشکم بریزد، حتی اگر صبح بهاری هم خواب را به چشمم بیاورد.

برداشت: زمین به خاطر ابروی تو سجده می‌کند و نه آسمان؛ حالا ما را که به سجده آمده‌ایم، چه کسی این مکان مقدس را به چشمان ما می‌آورد؟

برداشت: باده‌ای که در پیمانه‌ات ریخته می‌شود، چنان زیاد است که زیبایی چهره‌ات، مانند آبی که در جام جاری می‌شود، به چشم می‌آید.

برداشت: میل و اشتیاق به بوسهٔ لب‌های زیبا و شاداب تو، باعث می‌شود که حتی یک جام خالی هم در نظر آدم، مانند شراب خالص و ناب جلوه کند.

برداشت: به ما ناتوانان حمله نکن، زیرا به خاطر مصلحت، گاهی افراد ضعیف هم می‌توانند از چشمانشان ارزش و عمق برخی مسائل را درک کنند.

برداشت: دوری از آلودگی و نشانه‌های ناپاکی، همچون دوری از آینه‌ای است که اشک را به صورتی متزلزل و لرزان به نمایش می‌گذارد.

برداشت: آتش بی‌ارزش به هر چیز بی‌اهمیتی می‌پیچد، اما نور ماه فقط پروانه‌ها را به سمت خود می‌کشاند و برایشان جذابیت دارد.

برداشت: به خاطر زیبایی و جلال تو، حتی دیدن خورشید درخشان نیز باعث می‌شود که چشمانم پر از اشک شود.

برداشت: هر کس که دلش از وابستگی‌ها و علاقه‌ها خالی شد، دیگر نمی‌تواند به چیزهای معمولی و روزمره، مثل سمور و قاقم و سنجاب، توجه کند.