غزل شمارهٔ ۵۳۷۱

برداشت: به چه مدت باید زخم‌های دردناک غیرت را در دل تحمل کنم، در حالی که دوستانم خوش می‌گذرانند و من در گوشه‌ای با حسرت و پشیمانی زندگی می‌کنم؟

برداشت: من نمی‌توانم مانند سفالی خشک و بی‌روح، دوباره جوان و شاداب شوم؛ مگر اینکه از آن لب تازه‌ نواحه‌ای بنوشم که مرا مست و سرزنده کند.

برداشت: اگرچه در مسیر عشق جلوتر رفتم و با سرعت به جلو می‌روم، اما هنوز از دوستانم گزند و آسیب می‌خورم.

برداشت: چشم‌های زیبا و خوش‌رنگی که شبیه به شکر است، در مسیر من قرار دارد و در اطراف من، چندین کاروان می‌چرخند، مثل ماهی که در آسمان کنعان می‌درخشد.

برداشت: من که در اثر هیجانات و مشکلات زندگی مانند تنوری که از خاک پر شده است، در حال سوزانیدنم. اگر نان و آسایش را بی‌دردسر به دست آورم، این زندگی به من سرگرم نمی‌کند.

برداشت: من به مرگ مشتاقم و امیدوارم که بتوانم مانند آب، زخم‌های ناشی از شمشیر شهادت را به راحتی تحمل کنم.

برداشت: من به سراغ این تابوت قدیمی در ساحل می‌روم و می‌خواهم تا کی ادامه دهم که هر روز با امواج طوفانی این دریا مواجه شوم.

برداشت: اگر در ذهن تاریک من، لقمه‌ای از نور خورشید باشد، همچون شام تیره‌ای که می‌خورم، این موضوع باعث می‌شود که دچار سودا و افسردگی شوم.

برداشت: به هر کجا که می‌روم، مثل مورچه‌ای که همیشه به دنبال غذاست، روزی و روزی‌ام با من همراه است؛ بنابراین فرقی نمی‌کند که از چه منبعی روزی‌ام را به دست بیاورم.

برداشت: دل من همچون صدف پر از گوهر است، بنابراین به اندازه‌ای سخاوتمند هستم که از نعمت‌های باران به خوبی بهره‌مند شوم.

برداشت: چشمان حیران من از غم و درد، سر خود را بلند نمی‌کند. اگر تیر عشق با چشمانش به من بزند، مانند قربانی‌هایی که به قربانی می‌شوند، سرنوشت من هم همین خواهد بود.

برداشت: من برای دفاع از نفس خودم می‌جنگم، پس چرا از غفلت خود در زندگی اسلامی‌ام بهره‌مند نشوم؟