غزل شمارهٔ ۵۳۷۰

برداشت: اشک چشم عاشق دیوانه می‌تواند به حدی شیرین و گرم شود که مانند شراب تلخ در دل، چشمانش را پر از شادی و گرمی کند.

برداشت: سرشت خوشی ما شبیه لاله‌ای است که با شکوفه‌اش در فصل بهار داغی دارد. می‌توان با یک پیمانه گرم، سرما را تحمل کرد.

برداشت: بارش باران به ما لبخند می‌زند و مانند درخشش برق، گفت‌وگوی ما را از اشک‌های شوق و سرور پر می‌کند.

برداشت: در دل ما، عشق و محبت به او مانند غنچه‌ای شکفته است. وقتی مهمان می‌آید، به اندازه صاحبخانه شاد و خوشحال می‌شویم.

برداشت: دل من در میان بی‌پروایی و صداقت، در مقابل سیلابی از ناآرامی و درد قرار گرفته است. این ویرانه احساسات، گرما و شدت عواطف را در خود دارد که نمی‌توان به سادگی از آن عبور کرد.

برداشت: خاک عالم به دلیل کمبود زندگی و نشاط، حالت افسردگی به خود گرفته بود. اما با صدای آه و ناله من، دیوارهای این مکان غم-filled تبدیل به مکانی گرم و پر از احساس شدند.

برداشت: در کنار در، حلقه‌ای وجود دارد که نشانه افسردگی من است. اگر نه، پروانه همیشه با شمع در حال گفتگو است و من همواره در این گفتگو حضور دارم.

برداشت: یک دل راحت و بی‌غم می‌تواند صد دل دیگر را نیز از غم رها کند و این باعث می‌شود که حال و هوای شادی و شوق در بین بچه‌ها به وجود بیاید.

برداشت: دنیا جای آسایش و استراحت نیست و تا چه زمانی می‌خواهی در کنار یکدیگر، بر بستر کسی که غریبه است، گرم بگیری؟

برداشت: روزی یک دیوانه بیرون می‌آید، صائب، و از سنگ‌ها عبور می‌کند تا در کوچه‌ها، شلوغی و سر و صدای کودکانه‌ای برپا کند.