غزل شمارهٔ ۵۳۶۹

برداشت: امروز هیچ خبری از دیوانگی و شور و شوقی که در سرم بود، نیست. در فضایی که غنچه‌ها شکوفا می‌شوند، همچون لاله‌ای که در عشق می‌سوزد، حال و هوای خاصی دارم.

برداشت: من به خودم سختی‌ها و ناملایمات را تحمل کرده‌ام، در حالی که محبت و نوازش زندگی را احساس می‌کنم و به نوعی بر دشواری‌ها غلبه کرده‌ام.

برداشت: اینجا گفته می‌شود که به دلیل حالت و نگرش کودکانه‌ام، قد و قامت من خم و کج شده است و هنوز بر لبهٔ بام مثل کودکان ایستاده‌ام و به تماشای دنیا مشغولم.

برداشت: من می‌دانم که اگر قرار است زندگی‌ام به بهایی باشد، آن بهای زندگی‌ام جان باختن زیر تیغ شمشیر است؛ زیرا همچون مسیحا بر سرم قرار دارد.

برداشت: من هرگز قدم از دایره‌ عشق بیرون نمی‌گذارم، حتی اگر سنگین‌ترین ملامت‌ها بر سرم آید و چون نگینی درخشنده بر سرم قرار بگیرد.

برداشت: چگونه می‌توانم کار دلپذیر عشق را رها کنم، در حالی که انجام دادن آن برای من مانند یک لذت بزرگ است که سزاوار آن هستم؟

برداشت: به عشق امید داشتم و زندگی‌ام را به آن سپردم، اما نمی‌دانستم که حوادث دنیا بر من چه خواهد آورد.

برداشت: بدون شراب، در شب‌ها آرامش ندارم؛ زیرا شمع، به مانند یک بیمار در کنارم روشن است و مینا (جام شراب) بر سر من قرار دارد.

برداشت: شعله‌های بی‌تابی ما مانند دستان مرجان در حرکت است و گرچه دریا بر سرم می‌زند، اشک‌هایی از چشمانم به زمین می‌ریزد.

برداشت: زندگی و خوشبختی به اوج خود رسیده و در حال پیشرفت است. اگر تو می‌خواهی از این خوشبختی بهره‌مند شوی، باید در جاهای بلندتر و روشن‌تر قرار بگیری، همانند درخت سرو که بلندی و زیبایی‌اش مورد توجه قرار می‌گیرد.

برداشت: حضور شگفت‌انگیز آرزوها در لحظات شاد و سرمستی، مرا به وجد می‌آورد و از من می‌خواهد که در این لحظات تنها نباشم و در کنارم کسی باشد.

برداشت: دشت جنون مانند دامن ملک سلیمان برای من است و این حالت برایم بهتر از آن است که زیر چتر یک پری باشم. حس جنون و اشتیاق، بالاتر از هر چیز دیگری برای من ارزش دارد.

برداشت: من همیشه مانند یک یتیم در دل خود غم و اندوه دارم، همانند گوهر گرانبهایی که اگر دریا بر سرم بریزد، هیچ‌گاه از ارزشش کاسته نخواهد شد.