غزل شمارهٔ ۵۳۶۸

برداشت: چشم‌های من به قدری زیبا و پررنگ هستند که مانند ابر از آسمان ستاره‌ها را شستشو می‌دهند و به همین دلیل دیگر به دریا یا آب گوهر نیاز ندارم.

برداشت: در این خاک که سرشار از زندگی است، موجودی آتشین و پرشور مانند من وجود ندارد. این زمین با زنده‌دلی و نیروی خود، مانند برقی در رگ‌های من، استخوان‌هایم را به زندگی می‌آورد.

برداشت: دل من در لحظات دشوار به درون چاهی افتاده و ناتوان از آن است که از گریبانش صدای شور و غوغایی برآورد.

برداشت: چهره او مانند آفتاب است و من در سایه او روزهایی تاریک و غمگین دارم، اما با مهارتی که دارم، می‌توانم به روشنی دست پیدا کنم.

برداشت: آتش عشق من به قدری شدید است که هیچ آب یا چیزی نمی‌تواند آن را خاموش کند. اما می‌توان از خاکسترهای این آتش رنگی همانند قیامت ایجاد کرد.

برداشت: شمعی که در کنار من قرار دارد، نوری است که به یاد کسی می‌تابد. اگر برگ گل به رنگ لاله درآید، نشان‌دهنده‌ی غم و اندوهی خواهد بود که بر بستر من نشسته است.

برداشت: فراق او به قدری آزاردهنده است که مثل شعله‌ای در دل من می‌سوزد و اگر دشمنی به سراغم بیاید، مثل شمعی خاموش می‌شوم.

برداشت: من مانند حبابی در دریا به خاطر سبکی مغزم غوطه‌ور شدم و اکنون سرم در دامن زانویم فرو رفته است.

برداشت: هرچند که روی من به خاطر ناراحتی سرخ است، اما مانند لاله‌ای که در حال مردن است، در ساغرم خون جاری است.

برداشت: مانند مجنون، عشق مرا به دام می‌اندازد، هرچند که من خود را در این راه ضعیف و ناکام می‌بینم.

برداشت: فلک به ظلم و ستم خود ادامه می‌دهد و من در برابر آن صبور ماندم، اما حالا دیگر تحمل من در برابر این خطراتی که وجود دارد، کم شده است.

برداشت: شبنم که از گل به آرامی می‌چکد و رمزی در خود دارد، در باغی که من مانند زنجیری در بیرون ورودی‌اش هستم، با جسارت بیشتری ظاهر می‌شود.

برداشت: این گل زیبایی که من دیدم، از هیچ چیز دیگری نمی‌تواند باشد و هرگز در ذهن کسی نمی‌تواند بهشت و نعمت‌هایش را تداعی کند.

برداشت: مانع پرواز من نمی‌شود، البته قفس را ترک می‌کنم؛ زیرا مانند سنگ و آهن، آتش از بال و پر من می‌جوشد.