غزل شمارهٔ ۵۳۶۷

برداشت: به دلیل کم‌ارزش بودن و نداشتن کیفیت، غبار چشم‌هایم به شعر تر تبدیل شده و مهره گل به وجود آمده است. این وضعیت ناشی از رکود و کسادی در زندگی‌ام، درخشش و ارزشم را کاهش داده و مرا به فراموشی سپرده است.

برداشت: به خاطر اینکه پیر میفروش به زمین نشست و دیگر نتوانست کشتی را به حرکت درآورد، من هم به همان اندازه درخواستم از او بی‌فایده شد. حالا مثل سبویی که دیگر آبی ندارد، در زیر سرم تنها خوابیده‌ام.

برداشت: گفتم بیایید از شراب بخوریم و غم و درد دل را فراموش کنیم، چرا که مثل داغ لاله که بر دل نشسته و جان را می‌گیرد، حال من هم پر از غم و اندوه است.

برداشت: من در بهار، وقتی که درختان و گل‌ها شکوفا می‌شوند، نمی‌خواهم جوجه‌ای را برای خودم از طلا پر کنم، زیرا در نهایت مانند یک گل که در آتش می‌سوزد، تمام ثروتم به هدر می‌رود.

برداشت: هرچند سن و سال و کهنسالی باعث خاموش شدن عشق و شوق من شده، اما ممکن است که این عشق دوباره زنده شود و شعله‌ور گردد، مانند اینکه چراغی که خاموش شده از زیر خاکستر دوباره روشن شود.

برداشت: به نشانه یکرنگی و پاکی، در دل آتش غوطه‌ور شدم، مثل سمندری که در آتش نمی‌سوزد. این تجربه به من نیرو و بال و پر جدیدی بخشید.

برداشت: زمانی که چشم من به زیبایی او می‌افتد، روح من در چشمانم به رقص درمی‌آید.