غزل شمارهٔ ۵۳۶۶

برداشت: هر کس که به جهان هستی می‌آید، پس از مدتی به سوی جایی که قبلاً بوده یعنی عدم بازمی‌گردد و به حیات بدون نفس می‌رسد.

برداشت: هر کسی که از درد و گرفتاری‌های زندگی آگاه است، بدون فکر و اندیشه از وضعیت ناچیز و بی‌ارزش قبل از وجود خود خارج نمی‌شود.

برداشت: در جهان هستی، معیار و قوانینی برای تمایز وجود دارد؛ خاک و طلا در ترازوی عدم، با هم برابر هستند.

برداشت: هر کسی که به آنجا برود، از نگرانی‌ها و افکارش فارغ می‌شود و احساس آرامش می‌کند؛ آنجا چنان دل‌نشین و آرامش‌بخش است که هر کسی به خاطر زیبایی و سادگی‌اش در آنجا می‌ماند.

برداشت: هر کسی که در زندگی‌اش به مقام معنوی و عبودیت برسد، در روز قیامت، شکرگزاری‌اش را به درگاه خداوند به جا می‌آورد و این موضوع به او عزت و کرامت می‌بخشد.

برداشت: هر گاه که از نفس و وجود خود افتادی، مانند قربانیانی که در آستانه‌ی مرگ هستند، جلو آینه نرو و از خود غفلت کن.

برداشت: در سرزمین پر از آشفتگی، آرامش وجود ندارد، مانند نفس که از تلاش برای زندگی فارغ نمی‌شود و همیشه در جستجوی عدم است.

برداشت: صائب برای جلوگیری از چشم‌زخم، روی لبش خاک می‌مالد، در حالی که حقیقتاً جوی زندگی‌اش، از آب زنده سیراب است و نیازی به چنین تدابیری ندارد.