غزل شمارهٔ ۵۳۶۴

برداشت: هر زمان که به باغ می‌روم و چهره او را بدون گل می‌بینم، خنده‌ای بدون درد از گل‌ها می‌بینم و به خاطر این احساس غمگین می‌شوم.

برداشت: عشق بر هر کسی که غلبه کند، باعث ویرانی من می‌شود. مانند سیلی که در هر جایی که پا بگذارم، من را نابود می‌کند.

برداشت: من در لحظه‌ای به دنیا آمدم که در میان غم و اندوه بود، مانند لقمه‌ای بی استخوان که نتوانم از آن لذت ببرم. زندگی من، مانند میهمانی بر سر سفره‌ای بزرگ و بی‌انصاف، پر از چالش‌ها و مشکلات بوده است.

برداشت: برگ کاه من به خاطر حیرت و شگفتی، به دیوار تکیه داده بود. در این حالت، انرژی و جذبه‌ای آتشین را مشاهده کردم که مرا به هیجان آورده و به حرکت درآورد.

برداشت: بی‌صبر و قراران نمی‌توانند در دامن خود، خواسته‌ها را بربایند و به‌دست بیاورند. ناچار در جست‌وجوی آن‌ها سرگردان شدم.

برداشت: می‌گویند که خنده نشانه‌ی شادی و خوشی در صبح بهاری است، اما من هیچ روز خوشی را مانند روزی که غنچه باز شده و خندان شده باشد، ندیده‌ام.

برداشت: من تصور می‌کردم دریاچه‌ای از لطف و رحمت وجود دارد، اما وقتی با جمالش روبه‌رو شدم و غبار خطاهای خودم را دیدم، دچار حیرت و شگفتی شدم.

برداشت: در کنار خضر، من نیز مانند کاسه‌ای در دستان او هستم. چگونه می‌توانم به این فکر کنم که از کلام او، زندگی و حیات به دست آورده‌ام؟