غزل شمارهٔ ۵۳۶۳

برداشت: تحت تاثیر یک لحظه، وقتی که تشنه دریا بودم، متوجه شدم که همه چیزهایی که در جستجوی آن‌ها بودم، بیشتر از خودم هستند.

برداشت: زمانی که حرف الف از کلمه "بسم الله" خارج شد، در تماشای آن قامت زیبا غرق شدم.

برداشت: هنگامی که همچون شعله‌ای به شدت دلم می‌لرزد، از دل‌های سخت و بی‌احساس انتقاد و سرزنش می‌ترسم، هرچند که خود را در آن فضا پنهان کرده‌ام و به چشم نمی‌آیم.

برداشت: من تا زمانی که به عیوب دیگران نگاه می‌کردم، در واقع کور بودم. اما وقتی که به عیوب خودم توجه کردم و چشمانم را از عیوب دیگران بستم، به بصیرت و بینایی رسیدم.

برداشت: در اثر فشارها و مشکلاتی که در زندگی تجربه کرده‌ام، به تدریج از حالت ضعف و ناچیزی خارج شده و به قدرت و فراوانی دست یافته‌ام. مانند جویباری که در بهار روان می‌شود و به دریا می‌پیوندد، من هم از رنج‌هایم رهایی پیدا کرده و به اوج رسیده‌ام.

برداشت: من به ارزشمند بودن خودم مانند کوهی بلند افتخار می‌کنم و از ترس و تنهایی به دور از مردم، مانند پرنده‌ای افسانه‌ای به نام عنقا، جدا شده‌ام.

برداشت: در میان مردم زندگی می‌کردم و به دلیل نداشتن راهنمایی درست، در بلاتکلیفی بودم. اما وقتی که تنها شدم، به علم و دانش رسیدم و به راهنمایی مناسب دست یافتم، مثل خضر که در راه نمایندگی کندیش می‌کند و هدایتگر دیگران است.

برداشت: در زمانی که نتوانستم صحبت کنم و احساساتم را بیان کنم، نامه‌ای نوشتم که نمی‌توانستم آن را به زبان بیاورم. وقتی که قلم در دلم سنگینی کرد و به نوعی به صحبت درآمدم، توانستم آنچه در دل داشتم را بگویم.

برداشت: دل ناامید من بر روی هر برگ می‌لرزد، حتی اگر در آزادی مانند سرو ایستاده‌ام.

برداشت: تحت تأثیر باد، افکار و احساساتم به کاغذ منتقل شدند. مثل این است که در این باغ زیبا، حس کردم که به مانند غنچه‌ای در حال شکفتن هستم.

برداشت: در زمان ناامیدی و شکست، هر قوس و دری که به وجود آمده، به نوعی محدود کننده است. تا زمانی که من خالی از شادی و زیبایی مانند گل رنگین نشوم، در این اوضاع باقی می‌مانم.

برداشت: من دچار طوفانی شدم در این سرزمین آرامش، که همچون خواب عمیق، بار غم و اندوه دلم را بر دوش کشید.

برداشت: در کنار گل‌ها و لاله‌ها، احساس گرمایی مانند آتش زیر پا دارم، تا اینکه مانند شبنم، به دانایی و آگاهی از دنیای بالاتر دست پیدا کنم.

برداشت: من در برابر سختی‌ها و حوادث زندگی خود را در امان نمی‌بینم، حتی اگر در موقعیت تواضع و خاکساری قرار داشته باشم و به نظر برسم که فقط نقش یک فرد ساده هستم.