غزل شمارهٔ ۵۳۶۱

برداشت: از زندگی و مشکلات خود عبور کرده‌ام و چون نخی بی‌گره، آزاد و رها شده‌ام. در این وضعیت، درخشش و زیبایی را تجربه می‌کنم و به عمق ارزش‌ها و حقیقت‌ها نفوذ می‌کنم.

برداشت: تن پرستی و دلبستگی به جسم و مادیات باعث شده بود که نتوانم به خوبی دنیا را ببینم. مانند شمعی که بدون پوشش است و در اثر آتش شعله‌ور می‌شود، من هم با تلاش و کوشش به پرواز درآمدم و از این حالت رهایی یافتم.

برداشت: صبح قیامت از سامان‌دهی نوشته‌های من ناتوان است، چون چنان به دنبال او می‌رفتم که هر یک از ما به دیگری برخورد می‌کرد.

برداشت: دلم به شدت از وضعیت بی‌نکته و تاریک زندگی رنج می‌برد و در نهایت ناچار شدم صدای ناله‌ام را از دل شکسته‌ام خارج کنم.

برداشت: ای آسمان، دیگر مرا در تنگی و فشار قرار نده، زیرا از شدت ناراحتی و درد به تنگ آمده‌ام و هر بار خواسته‌ام خودم را نجات دهم، فقط بیشتر در زیر خاکستر مینویسم.

برداشت: من آن زن سیاه‌روی هستم که با وجود صدها آیینه، تصویر خود را به سیاهی کشیدم و در اثر اشتباه و نادانی، در آیینه دیگر نیز اشتباه خود را بازتاب دادم.

برداشت: تلاش بدون نصیب و قسمت انسان را دچار سردرگمی می‌کند، اما من مانند یک قطره در تاریکی وجود، از اسکندر هم بیشتر پیش رفته‌ام.

برداشت: دستار من به‌خاطر شدت شور و جنونم به حالتی پریشان درآمده است، مانند کف دریا که به‌هم ریخته و مضطرب می‌شود.

برداشت: من در میان شعله‌های آتش نشسته‌ام و تا کمر در آن غرق شدم تا از خاک، مانند آتش افروز، لذت ببرم.

برداشت: بدون تو، خوشبختی و آرامشم در بهشت هم بی‌معناست. با ندای دلخراشی که سر دادم، آتشی در دل چشمه زلال بهشت افکنده‌ام.

برداشت: من به خاطر حرکات مژه‌های او، بارها و بارها در صف محشر تنها ایستادم و می‌نوشیدم.

برداشت: در آفرینش، هیچ کسی به علم و دانش دست نیافته است. اگر چنین بود، من مثل خورشید درخشان، بر هر درب می‌کوبیدم.

برداشت: هر چیزی که باعث تکبر و غرور دشمن می‌شود، برای من خطرناک است. حتی اگر بر سر او گل بگذارم، پیوسته خونریزی و آسیب از او به من می‌رسد.

برداشت: گفتارهای تلخ و ناامیدکننده باعث شدند زندگی‌ام شیرینی نداشته باشد. با این حال، از صحبت‌های تلخ فاصله گرفتم و تلاش کردم تا به شیرینی و خوشی زندگی بپردازم.

برداشت: زیر ورق‌های بال و پرم، به خاک تبدیل شدم و در آرزوی تو پنهان ماندم از بس که در دنیا سفر کردم و جستجو کردم.

برداشت: عارضه درد دل و تشنگی هرگز از من دور نشد، به گونه‌ای که حتی وقتی بر کوثر نوشیدم، باز هم اثر نداشت.

برداشت: این پاسخ به کسی است که ادعا می‌کند در غزل نظیری وجود ندارد. پاسخ می‌دهد که تا زمانی که ستاره‌ها در حال چرخش‌اند، او نیز جام می‌نوشد و ساغر به دست می‌گیرد.