غزل شمارهٔ ۵۳۶۰

برداشت: در آتش مشکلات فرو رفتم ولی از زندگی و امید دست نکشیدم. به چالش‌هایی که بر سر راهم بود مانند سنگی بر آینه، بی‌توجهی کردم.

برداشت: غیر از خانه دل که جای دولت و شادمانی است، در این مکان عبرت و عبرت آموزی، صدای ناامیدی از هر راه دیگری به گوش می‌رسد.

برداشت: در آتشگاه عشق، دلی پاک و روشن دارم که با احساسات و عشق‌های درونم، غبار دلم را به روشنی روزن آتشگاه می‌زنم.

برداشت: اگر فردی که خواستار دیدار محبوبش است، در مسیرش با دشواری‌ها و ناامیدی‌ها روبه‌رو شده و گویی در هر جایی که تلاش کرده، به جای آب شیرین، با سختی و کمبود مواجه شده است. این احساس از دوری و تشنگی او به شدت پابرجاست و هر کجا که برود، نمی‌تواند به آرامش و ارضای نیازش برسد.

برداشت: پر من خاموش و افسردگی است، مانند خاکستر مرده‌ای. اما در حقیقت، من بر آتش درون خود که روشنی و شعله دارد، جشن و غوغای بزرگی برقرار کرده‌ام.

برداشت: چهره دختر به رنگ آبی درآمد، چون به شدت بر جام شراب توبه زدم و سنگینی اوضاع را احساس کردم.

برداشت: وسواس فکری باعث می‌شود زمان‌ها تلف شوند و من در بی‌تابی و دیوانگی خود به نوشتن و پرداختن به کاغذ و قلم پرداخته‌ام.

برداشت: پرواز من مانند چمنی بود که در سایه‌ی درخت سرو او خوابیده باشد، به اندازه‌ای که بال و پر زدم.

برداشت: دنیا بازیچه‌ای نیست و نمی‌توان به سادگی با آن شوخی کرد، مانند آسمانی که به خاطر من از زمین حرکت کرد و بر خود لرزید.

برداشت: در دل عقیق، بی‌نیازی و کمالی وجود دارد که به مانند دریاهای پر از فیض است. من به طور بی‌دلیل و بدون توجه به ارزش آن، ساغر خود را بر چشمه کوثر ریختم.

برداشت: هر چقدر صائب مرا به خطا انداخت و از پایم انداخت، همچون حبابی که در دریا می‌خورد، من دوباره از سادگی خود خیمه‌ای دیگر برپا کردم.