غزل شمارهٔ ۵۳۵۸

برداشت: تکه‌ای از لباس زیبا به دلی شایسته و معصوم تعلق داشت، اما سرانجام تیر عشق بر قلب او نشسته و زخم عمیقی را به یادگار گذاشته است.

برداشت: در دلم هر جا که نفسی جای پا می‌گذارد، کاروانی از زخم‌ها به روی زخم‌های دیگر نشسته است.

برداشت: خنده بدون درد در مراسم سوگواری دوستان، در نهایت باعث آزار و رنجش من می‌شود. این خنده ناحق به زخم‌های من اضافه می‌کند و مرا بیشتر آزار می‌دهد.

برداشت: تنها حرف شکایت می‌تواند مرهمی بر دردها باشد، و اگر آن زخم وجود داشته باشد، حتی آرامش لب‌ها نیز نمی‌تواند تسکینی برای آن باشد.

برداشت: هر بار که داغی بر دستانم می‌نشیند و آستینم به خون آغشته می‌شود، چشمانم به زخم‌هایی که خونین شده‌اند می‌نگرد.

برداشت: من از آسیب‌های بی‌احساسی رهایی یافته‌ام، اما اکنون زخم تیغ او بر سینه‌ام نمایان است.