غزل شمارهٔ ۵۳۵۵

برداشت: شیشه از نوعی عرق یا شراب می‌لرزد؛ گویی به دلیل غفلت من و از آنجایی که ذهن من به راحتی در خواب حادثه‌ای سنگین فرو رفته است.

برداشت: از خواب عمیق و سنگین عدم، خون مرده را جستجو می‌کنم؛ من که از درد بی‌خبرم، همان‌طور مست و خراب در غفلت به سر می‌برم.

برداشت: اگر روز قیامت خورشید با تمام قدرتش بتابد، و ابرهای غفلت بر روی هم جمع شوند، تردید نکن که این تابش می‌تواند دندان‌های آن خورشید را هم بشکند.

برداشت: به خاطر وزش باد مخالف، در خواب سنگین می‌شود و چشمانش به خاطر خیال‌پردازی و غفلت، نرم و خواب‌آلود است.

برداشت: وقتی که در حال خواب هستم، خواب من سنگین‌تر می‌شود، مانند سگ‌هایی که در صبح، در پی فرصتی برای غفلت من هستند.

برداشت: موهای سفیدم نشانه‌ای از امید به بیداری و آگاهی من شده‌اند، اما در عوض، آن‌ها به شکل بالشی نرم برای خواب غفلتم درآمده‌اند.

برداشت: اگر خواب من به خاطر غم و اندوه سنگین شود، صبح قیامت برای من فرا می‌رسد. در آن زمان، من با غفلت خود مواجه می‌شوم.