غزل شمارهٔ ۵۳۵۴

برداشت: اگر من موفق می‌شدم نشانه‌ای از دل گمشدم پیدا کنم، می‌توانستم یوسف خود را در میان جمعیتی که به سفر رفته‌اند، پیدا کنم.

برداشت: چشمم از تصویرهایی که نقاش بر روی کاغذ می‌کشید، لذت می‌برد و احساس خوشبختی بهار را از میان تلخی‌های پاییز می‌گرفت.

برداشت: می‌توانستم دور خودم حصاری بسازم که نشانگر تواضع و فروتنی من باشد و در دنیا افرادی از جنس خودم را پیدا کنم.

برداشت: من تا زمانی که تسلیم شدم، قادر به پرواز بودم و در این قفس همیشگی، همیشه جایی برای استراحت و آرامش پیدا می‌کردم.

برداشت: بلبلان مانند برگ‌های گل از لانه‌های خود می‌افتادند و اگر اجازه می‌دادند که یک ناله از باغبان بشنوم، دل‌تنگی‌ام را می‌گفتم.

برداشت: اگر می‌توانستم در آغاز ببالم و به سمت راست بایستم مانند تیری که در کمان قرار دارد، شاید می‌توانستم از درگیری‌ها و مشکلات رهایی یابم.

برداشت: در این لحظه در کعبه، من مانند یک سنگ به نظر می‌رسم و نمی‌دانم که من همواره از عشق و خیر کعبه بهره‌مند بوده‌ام.

برداشت: اکنون حالتی از بیداری داریم که در واقع خواب است، وگرنه در گذشته دولت و موقعیت خوب را در حالی که خواب آلود بودم، تجربه کرده بودم.

برداشت: تنهایی من آنقدر دردناک است که حتی حیات و زیبایی باغ را تحت تاثیر قرار داده است. ای کاش کمی از این درد و ناله را در جایی دیگر مثل بوستان می‌دیدم.

برداشت: اگر سختی‌های زندگی و رفتارهای مردم نبود، من می‌توانستم در این دنیا بهشتی ابدی پیدا کنم.